Column: Pas op, oma!

Ik heb ze genoeg gehoord in mijn omgeving... vrouwen die uit volle borst riepen: “Ik word geen oppasoma. Af en toe, prima. Hartstikke leuk. Maar-geenvaste- dag-in-de-week!” Tot ze zo’n warm, klein hummeltje van eigen vlees en bloed in hun armen kregen. Smelten noemen ze dat. Ontdooien van binnenuit, tot je helemaal week bent. Bij mij valt er niets te ontdooien. Als ik een baby zie ben ik al nagenoeg vloeibaar van ontroering, laat staan als het je eigen zoon is die zo’n wondertje in je armen legt.

Dus heb ik me bij het eerste zwangerschapsbericht meteen vrijwillig gemeld als oppasoma. Het was wel even wennen, moet ik eerlijk bekennen. Ik had dan weliswaar zelf twee kinderen grootgebracht, maar dat was dertig jaar geleden. Er verandert veel in dertig jaar. Badderen gaat in de Tummy Tub of op de arm onder de douche. Een kruik in het bedje mag, maar niet onder de lakentjes (wat heb ik mijn kinderen áán gedaan!). Op de buik in bed, links, rechts of op de rug... de opvattingen daarover wijzigen regelmatig, dus altijd even navragen bij de mama.

De aangenaamste verandering is toch wel het plas- en poepgebeuren. Worstelde ik destijds nog met veiligheidsspelden en plastic strikbroekjes, en waren de Pampers-met-plasgootje alleen voor visitedagen; nu liggen de liefste luierbroekjes voorzien van schattige printjes stapelhoog in de kast. Natte billen bestaan niet meer. Even een fris billendoekje erover en klaar is kees. Zelfs het stinken van een poepluier is gereduceerd tot een halve minuut dankzij de emmer met draaimechaniek in het deksel. Eén ding is gebleven… het geworstel met het voedingsschema. Gekolfde melk of poedermelk, het moet er op bepaalde tijden in en of dat klopt met jouw wens en die van de baby is nog maar de vraag. Via mail kreeg ik een keurig schema binnen. Zoveel flesjes, zoveel water met zoveel schepjes poeder om de zoveel uren.

In het begin deed ik mijn best het schema uit mijn hoofd te leren. Maar de hoeveelheden en tijdstippen veranderden zo snel dat ik een whiteboard nodig had. Omdat ik toch vooral een goede oma wilde zijn, volgde ik het schema strak; ook toen er vast voedsel op het programma kwam. Geen 50+ we-zien-welmentaliteit maar een strakke logistieke planning. De eerste papfles en daarna het sapje met langevinger ging nog wel. Maar om na het slaapje samen een boodschap te doen en toch op tijd terug te zijn voor het boterhammetje viel al niet mee. Brood eten viel sowieso al niet mee. Ook al moffelde ik uiteindelijk de korstjes stiekem tussen mijn eigen kiezen weg, dan nog was het haasten om haar, met de middagfles er nog even achteraan, op tijd in bed te krijgen. Want te laat in bed = te laat uit bed = te laat aan het fruithapje = geen trek in avondeten. En daar zitten papa en mama mee.

Inmiddels is Mare een jaar oud. Ze huilt al niet meer zonder reden en aan strakke schema’s doen we niet meer. Wat een metamorfose heeft dat grietje ondergaan in het eerste jaar. Dat wordt nog wat.

Joke Kranenbarg heeft vier kinderboeken geschreven en is sinds korte tijd oma. Omdat oma zijn nou eenmaal heel anders is dan moeder zijn, beschrijft ze in deze column haar belevenissen met kleindochter Mare.

 

 



Luxe pony (column Irene Heim)

Samen met onze drie kinderen lopen we in Haarlem. ‘Mam, wanneer gaan we ergens lunchen? Ik heb trek,’ zegt onze dochter van vier. Als ik dit zinnetje hoor denk ik terug aan mijn eigen jeugd. Ergens lunchen deden we zelden en als we naar een pretpark gingen, namen we de krentenbollen en pakjes drinken gewoon mee in de rugzak. Uit eten deden we een keer per jaar. Op vakantie in Zuid-Duitsland gingen we naar een Beiers restaurantje nadat we eerst 80 kilometer hadden gefietst.

Ouders onder elkaar (column Britt)

Ik dacht vroeger als kind altijd dat ouders elkaar onderling steunden. In mijn ogen vormden zij één front, waar mijn grote poppenogen niets tegen konden beginnen. Helaas blijkt dit, nu dat ik zelf één van die ouders ben, niet het geval. En wat vind ik dit jammer zeg!

De Ludwigs (column Bastiaan Ragas)

Woensdag ochtend 07.44 uur, krap zes en half uur geslapen. Ontbijttafel familie Ragas, moeder, vader en 4 kinderen present. Er wordt druk geroepen, gepraat, gemorst, gegeten en gesmakt. Gelukkig kan ik redelijk goed tegen te weinig slaap maar vier kinderen die ook nog eens vier broodbakjes, fruittrommeljes en drinkbekers nodig hebben vind ik soms wat veel. “Koppen dicht ik kan jullie niet verstaan, wat wil jij op je brood Catoo? Sem blijf zitten, niet van tafel af.

Een nieuw sterretje (column Joke Kranenbarg)

Er is een nieuw sterretje aan onze roze hemel. We hebben er een kleindochter bij. Nu drie op een rij. Olivia heet ze. Dat weet ze nog niet, maar dat duurt niet lang. ik weet inmiddels dat baby’s in razend tempo leren dus ik verwacht dat ze binnen niet al te lange tijd weet dat zij Olivia is en ik oma.

'Ikke ook' (column Joke Kranenbarg)

Soms heb je het gevoel dat de tijd zo snel gaat, dat het lijkt of er een stuk tussenuit gevallen is. Sinds ik op Rosa pas, gebeurt me dat regelmatig. Ik ben er amper aan gewend dat ze kan lopen, en opeens rent en huppelt ze al. En écht, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze voor het eerst mmmmma tegen me zei omdat de o nog niet wilde komen. Nu is het al: “dag oma Bobbie, kuffel? Ikke huis papa mee.” De tijd glijdt niet voorbij, de tijd sjeest, met grote sprongen. Er is iemand die af en toe met een schaar stukjes tijd wegknipt, dat kan niet anders.

Spelenderwijs groot groeien (Erika Heinen-Lamboo GZ psycholoog)

Contact maken met je kind klinkt als iets vanzelfsprekends. In zekere zin is dat het natuurlijk ook. Wanneer je ouders wordt, is je kind voor zijn eerste levensbehoeftes vanaf het eerste moment afhankelijk van je. Om duidelijk te maken waar zijn behoeftes liggen, is er (over en weer) contact nodig.

Bom der liefde (column Irene Heim)

Op de dag dat ik dit stukje schrijf, wordt het station van Brussel gesloten. Ook alle scholen in Brussel gaan dicht. Dit alles vanuit veiligheidsoverwegingen. Een week eerder waren er in Parijs 130 slachtoffers van terreuraanslagen. En dan hebben we het nog niet over de aanslagen in Syrië, Afghanistan, Turkije en al die andere landen. Onder de slachtoffers zitten papa’s, mama’s en kinderen.

Vage Harry heeft ook 'nieuws besef'! (column Bastiaan Ragas)

Weet je wat ik het fijne vind van het hebben van kinderen? Dat je samen kan geloven in een wereld waar Sinterklaas op daken rondbanjert om elk kind een kadootje te komen brengen. Waar je verliefd kan worden op iemand uit je klas en je het spannend vindt om samen te spelen, in de tuin met een voetbal of bellenblaas. Een wereld waar alles nog een groot spannend avontuur is. Althans voor onze kinderen, dat realiseer ik me heel goed.

In zijn ei (column Irene Heim)

Het is midden zomer. Ik ben ruim 38 weken zwanger en geniet met mijn bolle buik van de zon in een strandtentje. Voor mij komen twee vrouwen zitten met een jongetje van een jaar of zeven. Hij heeft prachtig glanzend zwart haar en bruine ogen. Ogen die je niet aankijken. Hij kruipt in de hoek van de bank. Zijn aapje houdt hij dicht tegen zich aan.

Met de trein (column Joke Kranenbarg)

Als afscheid van het zomerseizoen, gaan we nog één keer met de meisjes op pad. We kiezen voor een ritje met de trein, naar een dorp in de buurt. Daar gaan we dan iets drinken met een stukje taart erbij, en vervolgens weer terug met de trein.


Pin Point Parents | Velperweg 80 | 6824 HL Arnhem