Column: Pas op, oma!

Ik heb ze genoeg gehoord in mijn omgeving... vrouwen die uit volle borst riepen: “Ik word geen oppasoma. Af en toe, prima. Hartstikke leuk. Maar-geenvaste- dag-in-de-week!” Tot ze zo’n warm, klein hummeltje van eigen vlees en bloed in hun armen kregen. Smelten noemen ze dat. Ontdooien van binnenuit, tot je helemaal week bent. Bij mij valt er niets te ontdooien. Als ik een baby zie ben ik al nagenoeg vloeibaar van ontroering, laat staan als het je eigen zoon is die zo’n wondertje in je armen legt.

Dus heb ik me bij het eerste zwangerschapsbericht meteen vrijwillig gemeld als oppasoma. Het was wel even wennen, moet ik eerlijk bekennen. Ik had dan weliswaar zelf twee kinderen grootgebracht, maar dat was dertig jaar geleden. Er verandert veel in dertig jaar. Badderen gaat in de Tummy Tub of op de arm onder de douche. Een kruik in het bedje mag, maar niet onder de lakentjes (wat heb ik mijn kinderen áán gedaan!). Op de buik in bed, links, rechts of op de rug... de opvattingen daarover wijzigen regelmatig, dus altijd even navragen bij de mama.

De aangenaamste verandering is toch wel het plas- en poepgebeuren. Worstelde ik destijds nog met veiligheidsspelden en plastic strikbroekjes, en waren de Pampers-met-plasgootje alleen voor visitedagen; nu liggen de liefste luierbroekjes voorzien van schattige printjes stapelhoog in de kast. Natte billen bestaan niet meer. Even een fris billendoekje erover en klaar is kees. Zelfs het stinken van een poepluier is gereduceerd tot een halve minuut dankzij de emmer met draaimechaniek in het deksel. Eén ding is gebleven… het geworstel met het voedingsschema. Gekolfde melk of poedermelk, het moet er op bepaalde tijden in en of dat klopt met jouw wens en die van de baby is nog maar de vraag. Via mail kreeg ik een keurig schema binnen. Zoveel flesjes, zoveel water met zoveel schepjes poeder om de zoveel uren.

In het begin deed ik mijn best het schema uit mijn hoofd te leren. Maar de hoeveelheden en tijdstippen veranderden zo snel dat ik een whiteboard nodig had. Omdat ik toch vooral een goede oma wilde zijn, volgde ik het schema strak; ook toen er vast voedsel op het programma kwam. Geen 50+ we-zien-welmentaliteit maar een strakke logistieke planning. De eerste papfles en daarna het sapje met langevinger ging nog wel. Maar om na het slaapje samen een boodschap te doen en toch op tijd terug te zijn voor het boterhammetje viel al niet mee. Brood eten viel sowieso al niet mee. Ook al moffelde ik uiteindelijk de korstjes stiekem tussen mijn eigen kiezen weg, dan nog was het haasten om haar, met de middagfles er nog even achteraan, op tijd in bed te krijgen. Want te laat in bed = te laat uit bed = te laat aan het fruithapje = geen trek in avondeten. En daar zitten papa en mama mee.

Inmiddels is Mare een jaar oud. Ze huilt al niet meer zonder reden en aan strakke schema’s doen we niet meer. Wat een metamorfose heeft dat grietje ondergaan in het eerste jaar. Dat wordt nog wat.

Joke Kranenbarg heeft vier kinderboeken geschreven en is sinds korte tijd oma. Omdat oma zijn nou eenmaal heel anders is dan moeder zijn, beschrijft ze in deze column haar belevenissen met kleindochter Mare.

 

 



Vallende bladeren (column Bastiaan Ragas)

Het wordt langzaam herfst, alles komt tot rust. Bij ons in de tuin zie je de jaarlijkse verkleuring van al dat zomerse groen langzaam voltrekken. De kastanjes zijn het eerst overstag maar de meeste bomen geven zich ook al zichtbaar over aan het verval. Het schijnt dat ‘vrouwtjes’ bomen eerder hun bladeren verliezen dan de ‘mannetjes’ bomen. Betekent dat nu dat vrouwen zich sneller overgeven óf dat vrouwen zich sneller aanpassen?

Rosa wil vol gas (column Joke Kranenbarg)

Rosa heeft het soms niet makkelijk. Verstopt achter de ‘tralies’ ziet ze hoe haar zus alle vrijheid heeft om te springen, rennen en klauteren, terwijl zij het met één vierkante meter box moet doen. Voor even wil dat wel. Ze schatert zelfs als Mare met een vlaggetje steeds voorbij komt stuiven.

Kauwgomballen en witlof (column Irene Heim)

Als de elfjarige Jay voor het eerst bij mij in de praktijk komt, legt hij haarfijn uit waarvoor hij komt. Jay vertelt dat bij hem de diagnose ADHD en ODD is gesteld. Hij is daardoor heel druk en heeft regelmatig fikse woede-uitbarstingen. De sfeer thuis is niet altijd even fijn.

Oma moet nog veel leren...(column)

Ik geef het eerlijk toe.. op twee kinderen passen is anders dan op één. We waren net gewend aan het gemak van een peuter die achter op de fiets overal mee naar toe kan. Nu zitten we weer middenin het schema van flesjes, fruithapjes en tussendutjes. Leuk natuurlijk, maar het vraagt wél extra voorbereiding.

Rugzak (column van Bastiaan Ragas)

Balans, opvoeden gaat over balans. Het is net het echte leven. Wat doe je met je kinderen en wat doe je vooral niet. Hoevaak en hoelang mogen ze op de computer of achter een televisie hangen? Wat mogen ze eten en drinken en hoeveel? Ik denk dat ‘alles met mate’ nog steeds de beste maatstaf is. Hoe strenger of mono-maner je bent, hoe groter de kans is dat je kind ontspoort.

Op de foto (column Joke Kranenbarg)

Even naar de supermarkt. Even gauw een pak melk halen. Mare achterop de fi ets; samen een frisse neus halen en een klein boodschapje. “Ben zo terug,” roep ik naar opa, die met Rosa van vier maanden achterblijft. De supermarkt is nog geen kilometer van ons huis vandaan. Hoe lang kan zoiets duren?

Met een beetje hulp van Pippi (column Irene Heim)

“Uw kind zal nooit kunnen lezen. De ontwikkelingsachterstand is te groot. Verwacht niet dat uw zoon ooit zal praten, hij heeft een ernstige vorm van autisme. Uw kind heeft het Syndroom van Down. Verwacht niet te veel want dat is alleen maar frustrerend voor uzelf en voor uw kind. Uw kind zal hoogstens kunnen werken in een beschutte werkplaats.”

Doe eens gek, word gelukkig! (column Bastiaan Ragas)

Leuk al die onderzoekjes. Niet op kinderen, daar wordt ik wel wat kriegel van. Alle Cito’s, Nio’s en curve’s die ik de afgelopen jaren voorbij heb zie komen... Soms begeleid door een kromme zin als “Nou, uw kind gaat goed op het vlak van zelfstandigheid en werken maar met cognitieve associaties heeft hij/zij nog wel een beetje moeite.” Nee, dat soort pedagogisch gegogel vind ik niet zo wat. Kinderen worden op school vooral bekeken en gewogen of ze genoeg van taal en rekenen begrijpen.

Ik heeft een zusje (column van 'oma')

En opeens was ze er…de kleine Rosa. Nou ja, opeens… we wisten allemaal al een half jaar dat ze zou komen, maar voor Mare was het toch opeens. Natuurlijk had ze de buik van mama zien groeien. En dat er een baby in zat, wist ze ook. Ze had vaak genoeg gevoeld en geluisterd.

Herinneringen... (column Bastiaan Ragas)

Ik ben een romanticus, denk ik... Ik maak verhaaltjes... Mijn eerste echte zoen, mijn eerste examendag en mijn eerste blowtje waar ik blauw van aanliep... In mijn hoofd zijn het herinneringen met een kop en een staart.


Pin Point Parents | Archangelkade 47 | 1013 BE Amsterdam