Column: Pas op, oma!

Ik heb ze genoeg gehoord in mijn omgeving... vrouwen die uit volle borst riepen: “Ik word geen oppasoma. Af en toe, prima. Hartstikke leuk. Maar-geenvaste- dag-in-de-week!” Tot ze zo’n warm, klein hummeltje van eigen vlees en bloed in hun armen kregen. Smelten noemen ze dat. Ontdooien van binnenuit, tot je helemaal week bent. Bij mij valt er niets te ontdooien. Als ik een baby zie ben ik al nagenoeg vloeibaar van ontroering, laat staan als het je eigen zoon is die zo’n wondertje in je armen legt.

Dus heb ik me bij het eerste zwangerschapsbericht meteen vrijwillig gemeld als oppasoma. Het was wel even wennen, moet ik eerlijk bekennen. Ik had dan weliswaar zelf twee kinderen grootgebracht, maar dat was dertig jaar geleden. Er verandert veel in dertig jaar. Badderen gaat in de Tummy Tub of op de arm onder de douche. Een kruik in het bedje mag, maar niet onder de lakentjes (wat heb ik mijn kinderen áán gedaan!). Op de buik in bed, links, rechts of op de rug... de opvattingen daarover wijzigen regelmatig, dus altijd even navragen bij de mama.

De aangenaamste verandering is toch wel het plas- en poepgebeuren. Worstelde ik destijds nog met veiligheidsspelden en plastic strikbroekjes, en waren de Pampers-met-plasgootje alleen voor visitedagen; nu liggen de liefste luierbroekjes voorzien van schattige printjes stapelhoog in de kast. Natte billen bestaan niet meer. Even een fris billendoekje erover en klaar is kees. Zelfs het stinken van een poepluier is gereduceerd tot een halve minuut dankzij de emmer met draaimechaniek in het deksel. Eén ding is gebleven… het geworstel met het voedingsschema. Gekolfde melk of poedermelk, het moet er op bepaalde tijden in en of dat klopt met jouw wens en die van de baby is nog maar de vraag. Via mail kreeg ik een keurig schema binnen. Zoveel flesjes, zoveel water met zoveel schepjes poeder om de zoveel uren.

In het begin deed ik mijn best het schema uit mijn hoofd te leren. Maar de hoeveelheden en tijdstippen veranderden zo snel dat ik een whiteboard nodig had. Omdat ik toch vooral een goede oma wilde zijn, volgde ik het schema strak; ook toen er vast voedsel op het programma kwam. Geen 50+ we-zien-welmentaliteit maar een strakke logistieke planning. De eerste papfles en daarna het sapje met langevinger ging nog wel. Maar om na het slaapje samen een boodschap te doen en toch op tijd terug te zijn voor het boterhammetje viel al niet mee. Brood eten viel sowieso al niet mee. Ook al moffelde ik uiteindelijk de korstjes stiekem tussen mijn eigen kiezen weg, dan nog was het haasten om haar, met de middagfles er nog even achteraan, op tijd in bed te krijgen. Want te laat in bed = te laat uit bed = te laat aan het fruithapje = geen trek in avondeten. En daar zitten papa en mama mee.

Inmiddels is Mare een jaar oud. Ze huilt al niet meer zonder reden en aan strakke schema’s doen we niet meer. Wat een metamorfose heeft dat grietje ondergaan in het eerste jaar. Dat wordt nog wat.

Joke Kranenbarg heeft vier kinderboeken geschreven en is sinds korte tijd oma. Omdat oma zijn nou eenmaal heel anders is dan moeder zijn, beschrijft ze in deze column haar belevenissen met kleindochter Mare.

 

 



“Ouders examen” (column Bastiaan Ragas)

Voor het programma “Zo zijn we niet getrouwd” ben ik het afgelopen jaar bij heel veel mensen thuis geweest. Dat waren soms niet de meest gezellige omstandigheden. Het is vaak heel makkelijk om daar iets ‘van te vinden.’ Zeker als er kinderen in het spel zijn.

Het bestaat, relaxed bevallen (column Irene Heim)

Genieten van je zwangerschap en op een relaxte manier bevallen, wie wil dit nou niet? Helaas hoor je de positieve verhalen waarop (aanstaande) moeders tijdens de zwangerschap in hun comfortzone zitten, niet zo heel vaak. Nog minder vaak hoor je dat de bevalling volkomen in harmonie en zen is verlopen.

Spelenderwijs groot groeien (Erika Heinen-Lamboo GZ psycholoog)

Contact maken met je kind klinkt als iets vanzelfsprekends. In zekere zin is dat het natuurlijk ook. Wanneer je ouders wordt, is je kind voor zijn eerste levensbehoeftes vanaf het eerste moment afhankelijk van je. Om duidelijk te maken waar zijn behoeftes liggen, is er (over en weer) contact nodig.

Zomeruitjes (column Joke Kranenbarg)

Heeft u er ook zo’n zin in? Bij mij in de schuur liggen het opblaasbadje en picknickkleed te popelen om tevoorschijn te komen. Het zomerseizoen komt er aan. We kunnen er op uit! Hoe leuk het ook is met de kleinkinderen te knutselen in huis, samen koekjes te bakken en poppenkast te spelen… nu we weer naar buiten kunnen, genieten opa en oma dubbel.

School (column Joke Kranenborg)

Het ligt nog vers in ons geheugen. Een beetje onhandig begonnen we aan een lange reeks wekelijkse oppasdagen. Maar we leerden vlot en verbaasden ons over het razende tempo waarin kleindochter Mare zich ontwikkelde. En opeens is ze vier en staan we haar al weer af, aan juf Dicky. “Oma, ik gaat naar de basisschool. Dan ben ik niet meer bij jou.” Ze kijkt een beetje bedrukt, alsof ze medelijden met me heeft. “Maar je mag wel een keertje bij mij in de klas, hoor,” klinkt het vergoelijkend.

Huisje, boompje, beestje? (column Irene Heim)

‘Mogen mensen met een verstandelijke beperking kinderen krijgen?’ Het is een discussie die meerdere keren door de Tweede Kamer is gevoerd maar waarover nog steeds geen uitsluitsel is gegeven.

Topfeestje (column Bastiaan Ragas)

Wij voeden onze kinderen zo goed mogelijk op, wie niet. Wij voeren onze kinderen zo min mogelijk snoep, koek en cola, wie niet. Zowel mijn zoontje als mijn dochters voeden we liberaal, geëmancipeerd en sociaal op. Wij willen het beste voor onze kinderen... ja ja.

Vrouwen... (column Bastiaan Ragas)

Voor het programma ‘Leer mij vrouwen kennen’ van cabaret duo Veldhuis en Kemper moest ik de volgende kwisvraag beantwoorden. “Met hoeveel mannen heeft de ‘gemiddelde’ vrouw het gedaan”.... Ik dacht een loverboy of zeven maar werd door iedereen weggehoond... Ik dacht nog “ Tja, artiesten, wat weten die nou, wachten jullie maar af” maar ik moest al snel mijn ongelijk erkennen. Ik geloof dat het gemiddelde aantal mannen per vrouw een kereltje of 15 was.

Column: Een pil is wat ik wil...of toch maar liever niet?

Depressie, druk in je hoofd, slaapproblemen, onrustig, opvliegend, fysiek druk, angstig; voor veel mensen een reden voor zorg omdat zij er last van ervaren.

Oma, mag ik bij jou logeren?

Geef ze eens ongelijk. Wie wil er niet een weekje nazomeren in het zonnige zuiden, zonder de hectiek van een drukke baan en twee kleine kinderen. Jonge ouders hebben het soms zwaar. Opa en oma snappen dat best. Dus… gáán jullie maar. Wij passen wel op de kinderen. Een paar dagen bij de ene opa en oma en een paar dagen bij de andere. Komt goed!


Pin Point Parents | Archangelkade 47 | 1013 BE Amsterdam