Een druppel op de gloeiende plaat? (column Vivian Reijs)

Zoals sommige lezers misschien wel weten, ben ik sinds 3 jaar ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. Ik vind het een fantastische stichting en heb echt mijn hart aan hen verbonden. De stichting zet zich in voor het bevrijden en opvangen van minderjarige meisjes die te werk zijn gesteld in bordelen. Je moet je voorstellen, dat jonge kinderen 10 tot 20 keer per dag verkracht worden in de meest smerige hokjes van 1 bij 1,5 meter. Ook worden ze geslagen en zijn ze vaak verslaafd gemaakt aan drugs. Het is afschuwelijk en het meest mensonterende wat ik ooit heb gezien. Inmiddels heb ik twee keer een reis gemaakt naar India en Cambodja. Juist in deze landen is kinderprostitutie een groot probleem. Alleen al in India zijn er ongeveer 1,2 miljoen kinderprostituees! En dan gaat het om meisjes vanaf 4 jaar oud! Dat kun je toch bijna niet voorstellen... Toen ik jaren geleden iets over kinderprostitutie op tv zag liepen de tranen al over mijn wangen. Toen ik ambassadrice werd, moest ik het echter toch een keer met eigen ogen gaan zien en dat heb ik geweten.

Op mijn allereerste reis bezocht ik Mumbai in India. Mijn dochter Day was toen 4 jaar en het kostte me best veel moeite om haar een tijdje niet te kunnen zien. Ik ben sowieso nooit een held geweest in het ver en lang weggaan bij mijn dochter. Maar goed, ik vond dat ik dit moest doen. Ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, was de trip heel emotioneel en heftig. Ik hoorde overdag verschrikkelijke verhalen van misbruikte meisjes, het ene verhaal nog erger dan het andere. En ’s avonds, terug in het hotel, had ik een verdrietige Day aan de telefoon. Ik lag echt huilend in mijn bed. Wat verschrikkelijk wat deze kinderen meemaken! Hun ervaringen zijn bijna onverdraaglijk om aan te horen. Ik wilde het liefst naar huis, er van weglopen, mijn eigen kleine meisje in mijn armen houden en er nooit meer aan denken. Tegelijkertijd wilde ik ook in India blijven om te helpen. De drang om echt iets te kunnen betekenen was zo sterk, dat ik het liefst eigenhandig de meisjes uit een bordeel wilde trekken. Jammer genoeg werkt het niet zo. Het duurt weken, soms maanden, voordat er een reddingsactie in een bordeel gedaan kan worden. Het is zo oneerlijk wat daar gebeurd en waarom? De meisjes zijn nog zo klein, zo kwetsbaar en vaak zijn deze kinderen verkocht door een familielid of ontvoerd. Kun je je voorstellen dat je dochter van 6 wordt verkocht aan een bordeel en je haar waarschijnlijk nooit meer terugvindt...?

Als deze meisjes eenmaal bevrijd zijn doen we enorm ons best om het opgelopen trauma ‘uit het kind te halen’. Hoe moeilijk ook, ze moeten vergeten en verwerken. De opvanghuizen zijn fantastisch; zo warm en liefdevol. Door een goede begeleiding en verzorging krijgen de meisjes weer zelfvertrouwen en contact met anderen. Ook krijgen ze les in zelfverdediging, naailes of taalles. Maar ze ontvangen vooral veel liefde. Uiteindelijk moeten ze weer hoop krijgen en vertrouwen in de mensheid en het leven. Het is ongelooflijk hoe je de meisjes in een paar maanden tijd ziet opbloeien. Die lach op die gezichtjes vergeet ik nooit meer. Soms zeggen mensen wel eens tegen mij dat een meisje bevrijden in een land als India of Cambodja, een druppel op een gloeiende plaat is. Misschien is dat ook wel zo, maar als je zelf moeder bent en die meisjes in de ogen hebt gekeken, hun handje hebt vastgehouden, hun vreselijke verhaal hebt aangehoord, dan besef je pas echt, dat elk meisje dat bevrijd wordt, er weer één is. Het gaat tenslotte wel om een mensenleven. Daar doe je toch alles voor. Ik ben blij dat ik toen niet ben weggelopen voor het probleem; het zal je eigen dochter maar wezen. Ik zal me altijd met heel mijn hart inzetten voor deze stichting, ook al is het voor veel mensen een druppel op een gloeiende plaat.

Kijk ook op www.stichtingstopkindermisbruik.nl  

In 2004 kreeg Vivian Reijs (1977) haar eerste kindje ‘Day' en ontdekte zij dat er weinig stoere trendy kleding is voor zwangere vrouwen. Daarom ontwierp zij tijdens haar zwangerschap, haar eigen T-shirt lijn ‘Supermom' met leuke pakkende teksten. Voor haar eigen lijn schreef ze twee boeken ‘Supermom stijlgids' en ‘Hoe wordt jij een Supermom?'. Daarnaast is Vivian ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. 



Nog maar 5 (column van Irene Heim)

Je bent nog maar vijf. Net zo oud als mijn oudste dochter. Maar er zijn verschillen. In plaats van vrolijk thuis te komen van een drukke schooldag, heb jij de wens om weer naar school te gaan. In plaats van bij vriendjes en vriendinnetjes te spelen, spreek jij ze hooguit over de telefoon, als je de energie al hebt. In plaats van je te verheugen op een dag met patat met appelmoes, zijn je ouders blij als je iets binnenhoudt.

Het Sinterklaasfeest is vooral leuk als….

Wat vind ik eigenlijk van Sinterklaas? Ik weet het niet zo goed … ik zie kinderen genieten van deze Sinterklaastijd dus dat is goed, maar er is meer… Ik zie ook stress bij kinderen en stress bij ouders (lees: meestal moeders) om alles in goede banen te leiden. Kadootjes op tijd in huis, wel/geen Sint laten komen, omgaan met Sint-twijfels van de kinderen, omgaan met alle vragen en soms ook de angst bij kinderen, surprises maken voor school, sport en thuis enz enz

Moeders hebben ballen!

En veel ook! En ze houden ze allemaal in de lucht.. meestal. Nou ja, dat willen ze graag! Ze willen ze graag allemaal in de lucht houden. Zo organiseren ze het hele gezin (gemiddeld hebben werkende moeders >70% van de gezinstaken in handen), weten ze precies wie wanneer moet sporten, een partijtje heeft of er huiswerk gemaakt moet worden. Ook organiseert ze de verjaardagen, is ze leesmoeder op school en heeft ze die leuke, maar ook drukke baan.

'Wie de schoen past' (Column Joke Kranenbarg)

“Hoor je mijn schoenen, oma? Ik heb hakken!” Mare (5 jaar) loopt buiten naast me en kijkt me trots aan. Ja, ik hoor ze, de hakken. We blijven even staan om ze te bewonderen. “Ik wou eigenlijk hoge,” verontschuldigt ze zich. Kennelijk valt de hoogte van de hak haar, nu ze het goed bekijkt, dan toch een beetje tegen. “Dat mocht niet van mama. Maar je hóórt ze wel, hè?”

'Boys will be boys' (Column Bastiaan Ragas)

De zomervakantie is voorbij, de kinderen gaan weer terug naar school. Ook ik moet weer aan de slag en wil eigenlijk liever thuis blijven...

De marionet (Column Irene Heim)

Controle leren loslaten is een hulpvraag van veel kinderen, papa’s en mama’s in mijn praktijk. De drang naar controle ontstaat vaak wanneer er een of meerdere situaties zijn geweest waar men de controle niet op had. Je kunt bijvoorbeeld denken aan een autoritaire moeder die voor jou besliste wat je moest doen of een ziekte die op een negatieve manier je leven beïnvloedde. Maar ook een situatie van gepest worden of het verliezen van iemand die je dierbaar is, kan zorgen voor een gevoel van machteloosheid waardoor die drang naar controle kan ontstaan.

Klussen met papa

Drie jaar geleden kochten wij ons eerste huis. Een leuke halfvrijstaande woning lekker in de stad. Ideaal voor ons tweetjes, van een kinderwens was niet echt sprake. Totdat we een paar maanden verder waren en het opeens heel hard begon te kriebelen.

“Amanda als mama”; Op pad met nukkige peuter

Samen met dochter van net 3 jaar ging ik, met het vliegtuig, naar mijn beste vriendin en haar 2 kinderen in Zurich. En dat was een hele belevenis!

Wij zijn de beste multitaskers! Wees er maar trots op!

Amanda van Stam, eigenaresse van Succesmoeders, laat haar licht schijnen op multitasken, switchtasken en monotasken.

Mama heeft ook vakantie….

Amanda van Stam, eigenaresse van Succesmoeders, geeft een aantal waardevolle tips over hoe moeders ontspannen op vakantie kunt gaan/zijn... Kinderen zijn namelijk heel goed in staat de broodjes op te pikken bij de campingwinkel!


Pin Point Parents | Velperweg 80 | 6824 HL Arnhem