Een druppel op de gloeiende plaat? (column Vivian Reijs)

Zoals sommige lezers misschien wel weten, ben ik sinds 3 jaar ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. Ik vind het een fantastische stichting en heb echt mijn hart aan hen verbonden. De stichting zet zich in voor het bevrijden en opvangen van minderjarige meisjes die te werk zijn gesteld in bordelen. Je moet je voorstellen, dat jonge kinderen 10 tot 20 keer per dag verkracht worden in de meest smerige hokjes van 1 bij 1,5 meter. Ook worden ze geslagen en zijn ze vaak verslaafd gemaakt aan drugs. Het is afschuwelijk en het meest mensonterende wat ik ooit heb gezien. Inmiddels heb ik twee keer een reis gemaakt naar India en Cambodja. Juist in deze landen is kinderprostitutie een groot probleem. Alleen al in India zijn er ongeveer 1,2 miljoen kinderprostituees! En dan gaat het om meisjes vanaf 4 jaar oud! Dat kun je toch bijna niet voorstellen... Toen ik jaren geleden iets over kinderprostitutie op tv zag liepen de tranen al over mijn wangen. Toen ik ambassadrice werd, moest ik het echter toch een keer met eigen ogen gaan zien en dat heb ik geweten.

Op mijn allereerste reis bezocht ik Mumbai in India. Mijn dochter Day was toen 4 jaar en het kostte me best veel moeite om haar een tijdje niet te kunnen zien. Ik ben sowieso nooit een held geweest in het ver en lang weggaan bij mijn dochter. Maar goed, ik vond dat ik dit moest doen. Ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, was de trip heel emotioneel en heftig. Ik hoorde overdag verschrikkelijke verhalen van misbruikte meisjes, het ene verhaal nog erger dan het andere. En ’s avonds, terug in het hotel, had ik een verdrietige Day aan de telefoon. Ik lag echt huilend in mijn bed. Wat verschrikkelijk wat deze kinderen meemaken! Hun ervaringen zijn bijna onverdraaglijk om aan te horen. Ik wilde het liefst naar huis, er van weglopen, mijn eigen kleine meisje in mijn armen houden en er nooit meer aan denken. Tegelijkertijd wilde ik ook in India blijven om te helpen. De drang om echt iets te kunnen betekenen was zo sterk, dat ik het liefst eigenhandig de meisjes uit een bordeel wilde trekken. Jammer genoeg werkt het niet zo. Het duurt weken, soms maanden, voordat er een reddingsactie in een bordeel gedaan kan worden. Het is zo oneerlijk wat daar gebeurd en waarom? De meisjes zijn nog zo klein, zo kwetsbaar en vaak zijn deze kinderen verkocht door een familielid of ontvoerd. Kun je je voorstellen dat je dochter van 6 wordt verkocht aan een bordeel en je haar waarschijnlijk nooit meer terugvindt...?

Als deze meisjes eenmaal bevrijd zijn doen we enorm ons best om het opgelopen trauma ‘uit het kind te halen’. Hoe moeilijk ook, ze moeten vergeten en verwerken. De opvanghuizen zijn fantastisch; zo warm en liefdevol. Door een goede begeleiding en verzorging krijgen de meisjes weer zelfvertrouwen en contact met anderen. Ook krijgen ze les in zelfverdediging, naailes of taalles. Maar ze ontvangen vooral veel liefde. Uiteindelijk moeten ze weer hoop krijgen en vertrouwen in de mensheid en het leven. Het is ongelooflijk hoe je de meisjes in een paar maanden tijd ziet opbloeien. Die lach op die gezichtjes vergeet ik nooit meer. Soms zeggen mensen wel eens tegen mij dat een meisje bevrijden in een land als India of Cambodja, een druppel op een gloeiende plaat is. Misschien is dat ook wel zo, maar als je zelf moeder bent en die meisjes in de ogen hebt gekeken, hun handje hebt vastgehouden, hun vreselijke verhaal hebt aangehoord, dan besef je pas echt, dat elk meisje dat bevrijd wordt, er weer één is. Het gaat tenslotte wel om een mensenleven. Daar doe je toch alles voor. Ik ben blij dat ik toen niet ben weggelopen voor het probleem; het zal je eigen dochter maar wezen. Ik zal me altijd met heel mijn hart inzetten voor deze stichting, ook al is het voor veel mensen een druppel op een gloeiende plaat.

Kijk ook op www.stichtingstopkindermisbruik.nl  

In 2004 kreeg Vivian Reijs (1977) haar eerste kindje ‘Day' en ontdekte zij dat er weinig stoere trendy kleding is voor zwangere vrouwen. Daarom ontwierp zij tijdens haar zwangerschap, haar eigen T-shirt lijn ‘Supermom' met leuke pakkende teksten. Voor haar eigen lijn schreef ze twee boeken ‘Supermom stijlgids' en ‘Hoe wordt jij een Supermom?'. Daarnaast is Vivian ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. 



Op de foto (column Joke Kranenbarg)

Even naar de supermarkt. Even gauw een pak melk halen. Mare achterop de fi ets; samen een frisse neus halen en een klein boodschapje. “Ben zo terug,” roep ik naar opa, die met Rosa van vier maanden achterblijft. De supermarkt is nog geen kilometer van ons huis vandaan. Hoe lang kan zoiets duren?

Met een beetje hulp van Pippi (column Irene Heim)

“Uw kind zal nooit kunnen lezen. De ontwikkelingsachterstand is te groot. Verwacht niet dat uw zoon ooit zal praten, hij heeft een ernstige vorm van autisme. Uw kind heeft het Syndroom van Down. Verwacht niet te veel want dat is alleen maar frustrerend voor uzelf en voor uw kind. Uw kind zal hoogstens kunnen werken in een beschutte werkplaats.”

Doe eens gek, word gelukkig! (column Bastiaan Ragas)

Leuk al die onderzoekjes. Niet op kinderen, daar wordt ik wel wat kriegel van. Alle Cito’s, Nio’s en curve’s die ik de afgelopen jaren voorbij heb zie komen... Soms begeleid door een kromme zin als “Nou, uw kind gaat goed op het vlak van zelfstandigheid en werken maar met cognitieve associaties heeft hij/zij nog wel een beetje moeite.” Nee, dat soort pedagogisch gegogel vind ik niet zo wat. Kinderen worden op school vooral bekeken en gewogen of ze genoeg van taal en rekenen begrijpen.

Ik heeft een zusje (column van 'oma')

En opeens was ze er…de kleine Rosa. Nou ja, opeens… we wisten allemaal al een half jaar dat ze zou komen, maar voor Mare was het toch opeens. Natuurlijk had ze de buik van mama zien groeien. En dat er een baby in zat, wist ze ook. Ze had vaak genoeg gevoeld en geluisterd.

Herinneringen... (column Bastiaan Ragas)

Ik ben een romanticus, denk ik... Ik maak verhaaltjes... Mijn eerste echte zoen, mijn eerste examendag en mijn eerste blowtje waar ik blauw van aanliep... In mijn hoofd zijn het herinneringen met een kop en een staart.

Een tikkende klok...column Irene Heim

Tafels en stoeltjes worden apart van elkaar gezet. Iedereen moet stil zijn. Het digibord staat aan. Op het bord staan de opdrachten met daarnaast een grote tikkende klok. Een klok die aangeeft hoe lang de tijd je hebt voor elke opdracht. Het is weer tijd voor de toetsen. Een vast en verplicht onderdeel van de basisschool waarin de vorderingen van de leerlingen op systematische wijze worden bekeken.

Column uit de praktijk: Irene Heim

In mijn praktijk kom ik kinderen uit alle lagen van de bevolking tegen. Kinderen van ouders die financieel moeten knokken maar ook kinderen die in een kast van een huis wonen. Kinderen die door vader met een Porsche van school worden gehaald. Kinderen die als ze jarig zijn geen Playmobil koets krijgen maar het gehele Playmobil kasteel met alles erop en eraan. Kinderen waarvan je misschien zou verwachten dat ze gelukkig zijn omdat ze alles krijgen wat hun hartje begeert. Maar, schijn bedriegt.

Headache money (column Bastiaan Ragas)

Soms hoor ik mensen zeggen ‘Kinderen hebben zo’n lekker vrij en zorgeloos leven’. Ik denk dat ik me, voordat we kinderen kregen, nooit heb gerealiseerd hoe belangrijk een goede oppas is. Hoe je huwelijksgeluk afhankelijk kan zijn van de beschikbaarheid van een zestienjarig meisje. Je carrièremogelijkheden worden bepaald door een oppas oma. En het wél of niet doorzakken met je beste vriend die in een huwelijkscrisis zit wordt bepaald door het wel en niet succesvol onderhandelen met je 70-jarige ouders.

Oma Bobbie & oma Hatsjoe (column Joke Kranenbarg)

Het is feest op het kinderdagverblijf. Vandaag is het opa- en omadag. Mare boft, haar beide oma’s zijn aanwezig. De opa’s hebben het af laten weten. Ze zijn vorig jaar ook al geweest en weten precies hoe alles in elkaar steekt: de hoogte van de bedjes, de houtsoort van de speeltoestellen en het wel of niet functioneren van de klimaatbeheersing. Een tweede keer is dan niet nodig, toch? Oma’s kijken anders.

Het kind achter het masker (column Irene Heim)

In mijn praktijk kom ik ze tegen. Kinderen die vaak boos zijn, stelen, liegen of een fles limonadesiroop over het tapijt laten leeglopen. Kinderen die uit huis worden geplaatst omdat ze onhandelbaar zouden zijn omdat ze agressief gedrag vertonen en een gevaar zijn voor zichzelf of anderen. Kinderen die in de malle molen van de hulpverlening terecht zijn gekomen en in een jaar tijd wel tien verschillende hulpverleners hebben gezien.


Pin Point Parents | Archangelkade 47 | 1013 BE Amsterdam