Een druppel op de gloeiende plaat? (column Vivian Reijs)

Zoals sommige lezers misschien wel weten, ben ik sinds 3 jaar ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. Ik vind het een fantastische stichting en heb echt mijn hart aan hen verbonden. De stichting zet zich in voor het bevrijden en opvangen van minderjarige meisjes die te werk zijn gesteld in bordelen. Je moet je voorstellen, dat jonge kinderen 10 tot 20 keer per dag verkracht worden in de meest smerige hokjes van 1 bij 1,5 meter. Ook worden ze geslagen en zijn ze vaak verslaafd gemaakt aan drugs. Het is afschuwelijk en het meest mensonterende wat ik ooit heb gezien. Inmiddels heb ik twee keer een reis gemaakt naar India en Cambodja. Juist in deze landen is kinderprostitutie een groot probleem. Alleen al in India zijn er ongeveer 1,2 miljoen kinderprostituees! En dan gaat het om meisjes vanaf 4 jaar oud! Dat kun je toch bijna niet voorstellen... Toen ik jaren geleden iets over kinderprostitutie op tv zag liepen de tranen al over mijn wangen. Toen ik ambassadrice werd, moest ik het echter toch een keer met eigen ogen gaan zien en dat heb ik geweten.

Op mijn allereerste reis bezocht ik Mumbai in India. Mijn dochter Day was toen 4 jaar en het kostte me best veel moeite om haar een tijdje niet te kunnen zien. Ik ben sowieso nooit een held geweest in het ver en lang weggaan bij mijn dochter. Maar goed, ik vond dat ik dit moest doen. Ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, was de trip heel emotioneel en heftig. Ik hoorde overdag verschrikkelijke verhalen van misbruikte meisjes, het ene verhaal nog erger dan het andere. En ’s avonds, terug in het hotel, had ik een verdrietige Day aan de telefoon. Ik lag echt huilend in mijn bed. Wat verschrikkelijk wat deze kinderen meemaken! Hun ervaringen zijn bijna onverdraaglijk om aan te horen. Ik wilde het liefst naar huis, er van weglopen, mijn eigen kleine meisje in mijn armen houden en er nooit meer aan denken. Tegelijkertijd wilde ik ook in India blijven om te helpen. De drang om echt iets te kunnen betekenen was zo sterk, dat ik het liefst eigenhandig de meisjes uit een bordeel wilde trekken. Jammer genoeg werkt het niet zo. Het duurt weken, soms maanden, voordat er een reddingsactie in een bordeel gedaan kan worden. Het is zo oneerlijk wat daar gebeurd en waarom? De meisjes zijn nog zo klein, zo kwetsbaar en vaak zijn deze kinderen verkocht door een familielid of ontvoerd. Kun je je voorstellen dat je dochter van 6 wordt verkocht aan een bordeel en je haar waarschijnlijk nooit meer terugvindt...?

Als deze meisjes eenmaal bevrijd zijn doen we enorm ons best om het opgelopen trauma ‘uit het kind te halen’. Hoe moeilijk ook, ze moeten vergeten en verwerken. De opvanghuizen zijn fantastisch; zo warm en liefdevol. Door een goede begeleiding en verzorging krijgen de meisjes weer zelfvertrouwen en contact met anderen. Ook krijgen ze les in zelfverdediging, naailes of taalles. Maar ze ontvangen vooral veel liefde. Uiteindelijk moeten ze weer hoop krijgen en vertrouwen in de mensheid en het leven. Het is ongelooflijk hoe je de meisjes in een paar maanden tijd ziet opbloeien. Die lach op die gezichtjes vergeet ik nooit meer. Soms zeggen mensen wel eens tegen mij dat een meisje bevrijden in een land als India of Cambodja, een druppel op een gloeiende plaat is. Misschien is dat ook wel zo, maar als je zelf moeder bent en die meisjes in de ogen hebt gekeken, hun handje hebt vastgehouden, hun vreselijke verhaal hebt aangehoord, dan besef je pas echt, dat elk meisje dat bevrijd wordt, er weer één is. Het gaat tenslotte wel om een mensenleven. Daar doe je toch alles voor. Ik ben blij dat ik toen niet ben weggelopen voor het probleem; het zal je eigen dochter maar wezen. Ik zal me altijd met heel mijn hart inzetten voor deze stichting, ook al is het voor veel mensen een druppel op een gloeiende plaat.

Kijk ook op www.stichtingstopkindermisbruik.nl

In 2004 kreeg Vivian Reijs (1977) haar eerste kindje ‘Day' en ontdekte zij dat er weinig stoere trendy kleding is voor zwangere vrouwen. Daarom ontwierp zij tijdens haar zwangerschap, haar eigen T-shirt lijn ‘Supermom' met leuke pakkende teksten. Voor haar eigen lijn schreef ze twee boeken ‘Supermom stijlgids' en ‘Hoe wordt jij een Supermom?'. Daarnaast is Vivian ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik.

Woensdagmiddag (column Bastiaan Ragas)

Leentje, mijn oudste dochtertje heeft pech. Ze is jarig, dat is fijn, maar ze is ziek. Warm, slap en draaierig. Vandaag is zij zes geworden. Als je een meisje van zes bent, dan is de wereld normaal gesproken best mooi en overzichtelijk. Roze is nog steeds de mooiste kleur, een scheetkussen een topkado en een fiets (mét prinsessenvlaggetje) is een mijlpaal. Fijne leeftijd zes. Althans in mijn herinnering.

Oma Koeie (column)

“Oma koeie.” Ik kijk een beetje onthutst van mijn plantengieter naar de twee druppeltjes water die op de grond liggen. Maar voor Mare zijn die twee waterdruppels niet minder erg dan de sliert plakkerige Roosvicee die zij zojuist op de tafel achterliet. Ze drentelt naar de keuken en haalt een doekje. “Mahe ophuime,” roept ze vrolijk terwijl ze de vloer schoonveegt. Ik geniet mateloos van haar enthousiasme en verheug me al op de toekomst met een kleindochter die zo graag schoonmaakt.

De kracht van Begeleiding (column van een verloskundige)

Zaterdagmorgen acht uur, mijn mobiel gaat. ‘Ja hallo, met Mark de vriend van Patricia, zij zit hier naast me en heeft al sinds drie uur weeën. Nu is er ook wat bloedverlies bij, is dat erg?’ Ik moet even wakker worden, en vraag eens rustig uit: ‘Hoe vaak komen de weeën en hoe lang duren ze?’

Foodwatch

Wat vindt u eigenlijk van het burgerinitiatief van Foodwatch om de marketing van ongezonde kinderproducten te verbieden? Deze week zag ik een vertegenwoordiger van deze organisatie op het RTL nieuws verbeten betogen dat het nu echt tijd wordt om ons kroost te beschermen tegen de snode marketingpraktijken van de voedingsindustrie. Dat betekent geen TV reclames meer van koekjes, snoep en ander troostvoedsel.

Call the midwife! (column van een verloskundige)

Ik heb net de hele serie van Call the Midwife gekeken. Heerlijk! Al bijna vijftien jaar ben ik zelf verloskundige en ik kan nog steeds intens genieten van zo’n serie over verloskunde in de vijftiger jaren in de docks van East End in Londen. Armer kan het niet. Picture this: De oorlog is net afgelopen en overal zijn de gevolgen van de bombardementen nog volop zichtbaar. Een jong meisje fietst door dit zwaar gehavende gebied naar de Whitechapel London Hospital, om bij de zusters van St John the Divine haar ‘verlossend’ werk uit te voeren.

Ja, ze worden zo snel groot he?

Meestal hoor ik dat moeders zeggen. Of opa’s en oma’s. Maar die laatste groep begrijp ik wel, die zijn het gewoon allemaal een beetje vergeten. Vaders hoor ik daar zelden over klagen, de meeste hebben wel zin in kinderen die zich zelf kunnen aankleden en zelf kunnen eten en naar school fietsen. Dat ontslaat ons namelijk van een zorgtaak die we ozo serieus nemen. Maar de meeste moeders vinden al het gefrummel met jasjes, tasjes en plasjes wel leuk.

Na-apen is leuk!

Het grote na-apen is begonnen. Al mijn handelingen en gebaren, soms tot in de kleinste details, doet kleindochter Mare na. Niet om de draak met me te steken, maar gewoon omdat grote mensen zo interessant zijn. Wat natuurlijk ook waar is. Vooral opa’s en oma’s, die alle bewegingen nog eens extra rustig doen.

Allemaal een pilletje? (Column Bastiaan Ragas)

Met vier kinderen in verschillende leeftijden krijg je een aardig beeld hoe het er aan toe gaat op de gemiddelde school. Aangezien we ook nog een paar keer verhuisd zijn hebben we de afgelopen jaren zeker vijf kinderdagverblijven, creche’s en scholen gezien. Wat me wel is opgevallen dat veel kinderdagverblijven bang zijn voor frisse lucht, met als gevolg dat er dan zo’n soort weeïge luier slash poep slash talkpoeder geur hangt. Zo dik en verstikkend dat je er tegen aan kan leunen.

Ontstreszen

Eindelijk... ik telde samen met mijn dochter Day de dagen af dat de zomervakantie begon. Nog even de laatste schoolfestijnen zoals schoolmusical en het zo geliefde zomerfeest en dan is het eindelijk zover: RUST! Het was het afgelopen jaar heel druk. Zelf heb ik me een slag in de rondte gewerkt en kleine Day, die voor het eerst naar groep 3 ging, moest echt wennen aan alle nieuwe informatie die haar kleine lieve hersentjes moesten opslaan.

Stap voor stap (column van een oma)

Al voor de 2e keer deze ochtend word ik op mijn werk gebeld door mijn kleindochter. Althans... ik vermoed dat zij het is. De nummermelding geeft weer dat ik contact heb met het huis van mijn zoon, maar een stem hoor ik niet. Wel een beetje gepruttel en vervolgens een reeks pieptoontjes.