Een druppel op de gloeiende plaat? (column Vivian Reijs)

Zoals sommige lezers misschien wel weten, ben ik sinds 3 jaar ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. Ik vind het een fantastische stichting en heb echt mijn hart aan hen verbonden. De stichting zet zich in voor het bevrijden en opvangen van minderjarige meisjes die te werk zijn gesteld in bordelen. Je moet je voorstellen, dat jonge kinderen 10 tot 20 keer per dag verkracht worden in de meest smerige hokjes van 1 bij 1,5 meter. Ook worden ze geslagen en zijn ze vaak verslaafd gemaakt aan drugs. Het is afschuwelijk en het meest mensonterende wat ik ooit heb gezien. Inmiddels heb ik twee keer een reis gemaakt naar India en Cambodja. Juist in deze landen is kinderprostitutie een groot probleem. Alleen al in India zijn er ongeveer 1,2 miljoen kinderprostituees! En dan gaat het om meisjes vanaf 4 jaar oud! Dat kun je toch bijna niet voorstellen... Toen ik jaren geleden iets over kinderprostitutie op tv zag liepen de tranen al over mijn wangen. Toen ik ambassadrice werd, moest ik het echter toch een keer met eigen ogen gaan zien en dat heb ik geweten.

Op mijn allereerste reis bezocht ik Mumbai in India. Mijn dochter Day was toen 4 jaar en het kostte me best veel moeite om haar een tijdje niet te kunnen zien. Ik ben sowieso nooit een held geweest in het ver en lang weggaan bij mijn dochter. Maar goed, ik vond dat ik dit moest doen. Ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, was de trip heel emotioneel en heftig. Ik hoorde overdag verschrikkelijke verhalen van misbruikte meisjes, het ene verhaal nog erger dan het andere. En ’s avonds, terug in het hotel, had ik een verdrietige Day aan de telefoon. Ik lag echt huilend in mijn bed. Wat verschrikkelijk wat deze kinderen meemaken! Hun ervaringen zijn bijna onverdraaglijk om aan te horen. Ik wilde het liefst naar huis, er van weglopen, mijn eigen kleine meisje in mijn armen houden en er nooit meer aan denken. Tegelijkertijd wilde ik ook in India blijven om te helpen. De drang om echt iets te kunnen betekenen was zo sterk, dat ik het liefst eigenhandig de meisjes uit een bordeel wilde trekken. Jammer genoeg werkt het niet zo. Het duurt weken, soms maanden, voordat er een reddingsactie in een bordeel gedaan kan worden. Het is zo oneerlijk wat daar gebeurd en waarom? De meisjes zijn nog zo klein, zo kwetsbaar en vaak zijn deze kinderen verkocht door een familielid of ontvoerd. Kun je je voorstellen dat je dochter van 6 wordt verkocht aan een bordeel en je haar waarschijnlijk nooit meer terugvindt...?

Als deze meisjes eenmaal bevrijd zijn doen we enorm ons best om het opgelopen trauma ‘uit het kind te halen’. Hoe moeilijk ook, ze moeten vergeten en verwerken. De opvanghuizen zijn fantastisch; zo warm en liefdevol. Door een goede begeleiding en verzorging krijgen de meisjes weer zelfvertrouwen en contact met anderen. Ook krijgen ze les in zelfverdediging, naailes of taalles. Maar ze ontvangen vooral veel liefde. Uiteindelijk moeten ze weer hoop krijgen en vertrouwen in de mensheid en het leven. Het is ongelooflijk hoe je de meisjes in een paar maanden tijd ziet opbloeien. Die lach op die gezichtjes vergeet ik nooit meer. Soms zeggen mensen wel eens tegen mij dat een meisje bevrijden in een land als India of Cambodja, een druppel op een gloeiende plaat is. Misschien is dat ook wel zo, maar als je zelf moeder bent en die meisjes in de ogen hebt gekeken, hun handje hebt vastgehouden, hun vreselijke verhaal hebt aangehoord, dan besef je pas echt, dat elk meisje dat bevrijd wordt, er weer één is. Het gaat tenslotte wel om een mensenleven. Daar doe je toch alles voor. Ik ben blij dat ik toen niet ben weggelopen voor het probleem; het zal je eigen dochter maar wezen. Ik zal me altijd met heel mijn hart inzetten voor deze stichting, ook al is het voor veel mensen een druppel op een gloeiende plaat.

Kijk ook op www.stichtingstopkindermisbruik.nl  

In 2004 kreeg Vivian Reijs (1977) haar eerste kindje ‘Day' en ontdekte zij dat er weinig stoere trendy kleding is voor zwangere vrouwen. Daarom ontwierp zij tijdens haar zwangerschap, haar eigen T-shirt lijn ‘Supermom' met leuke pakkende teksten. Voor haar eigen lijn schreef ze twee boeken ‘Supermom stijlgids' en ‘Hoe wordt jij een Supermom?'. Daarnaast is Vivian ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. 



“Ouders examen” (column Bastiaan Ragas)

Voor het programma “Zo zijn we niet getrouwd” ben ik het afgelopen jaar bij heel veel mensen thuis geweest. Dat waren soms niet de meest gezellige omstandigheden. Het is vaak heel makkelijk om daar iets ‘van te vinden.’ Zeker als er kinderen in het spel zijn.

Het bestaat, relaxed bevallen (column Irene Heim)

Genieten van je zwangerschap en op een relaxte manier bevallen, wie wil dit nou niet? Helaas hoor je de positieve verhalen waarop (aanstaande) moeders tijdens de zwangerschap in hun comfortzone zitten, niet zo heel vaak. Nog minder vaak hoor je dat de bevalling volkomen in harmonie en zen is verlopen.

Spelenderwijs groot groeien (Erika Heinen-Lamboo GZ psycholoog)

Contact maken met je kind klinkt als iets vanzelfsprekends. In zekere zin is dat het natuurlijk ook. Wanneer je ouders wordt, is je kind voor zijn eerste levensbehoeftes vanaf het eerste moment afhankelijk van je. Om duidelijk te maken waar zijn behoeftes liggen, is er (over en weer) contact nodig.

Zomeruitjes (column Joke Kranenbarg)

Heeft u er ook zo’n zin in? Bij mij in de schuur liggen het opblaasbadje en picknickkleed te popelen om tevoorschijn te komen. Het zomerseizoen komt er aan. We kunnen er op uit! Hoe leuk het ook is met de kleinkinderen te knutselen in huis, samen koekjes te bakken en poppenkast te spelen… nu we weer naar buiten kunnen, genieten opa en oma dubbel.

School (column Joke Kranenborg)

Het ligt nog vers in ons geheugen. Een beetje onhandig begonnen we aan een lange reeks wekelijkse oppasdagen. Maar we leerden vlot en verbaasden ons over het razende tempo waarin kleindochter Mare zich ontwikkelde. En opeens is ze vier en staan we haar al weer af, aan juf Dicky. “Oma, ik gaat naar de basisschool. Dan ben ik niet meer bij jou.” Ze kijkt een beetje bedrukt, alsof ze medelijden met me heeft. “Maar je mag wel een keertje bij mij in de klas, hoor,” klinkt het vergoelijkend.

Huisje, boompje, beestje? (column Irene Heim)

‘Mogen mensen met een verstandelijke beperking kinderen krijgen?’ Het is een discussie die meerdere keren door de Tweede Kamer is gevoerd maar waarover nog steeds geen uitsluitsel is gegeven.

Topfeestje (column Bastiaan Ragas)

Wij voeden onze kinderen zo goed mogelijk op, wie niet. Wij voeren onze kinderen zo min mogelijk snoep, koek en cola, wie niet. Zowel mijn zoontje als mijn dochters voeden we liberaal, geëmancipeerd en sociaal op. Wij willen het beste voor onze kinderen... ja ja.

Vrouwen... (column Bastiaan Ragas)

Voor het programma ‘Leer mij vrouwen kennen’ van cabaret duo Veldhuis en Kemper moest ik de volgende kwisvraag beantwoorden. “Met hoeveel mannen heeft de ‘gemiddelde’ vrouw het gedaan”.... Ik dacht een loverboy of zeven maar werd door iedereen weggehoond... Ik dacht nog “ Tja, artiesten, wat weten die nou, wachten jullie maar af” maar ik moest al snel mijn ongelijk erkennen. Ik geloof dat het gemiddelde aantal mannen per vrouw een kereltje of 15 was.

Column: Een pil is wat ik wil...of toch maar liever niet?

Depressie, druk in je hoofd, slaapproblemen, onrustig, opvliegend, fysiek druk, angstig; voor veel mensen een reden voor zorg omdat zij er last van ervaren.

Oma, mag ik bij jou logeren?

Geef ze eens ongelijk. Wie wil er niet een weekje nazomeren in het zonnige zuiden, zonder de hectiek van een drukke baan en twee kleine kinderen. Jonge ouders hebben het soms zwaar. Opa en oma snappen dat best. Dus… gáán jullie maar. Wij passen wel op de kinderen. Een paar dagen bij de ene opa en oma en een paar dagen bij de andere. Komt goed!


Pin Point Parents | Archangelkade 47 | 1013 BE Amsterdam