Een druppel op de gloeiende plaat? (column Vivian Reijs)

Zoals sommige lezers misschien wel weten, ben ik sinds 3 jaar ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. Ik vind het een fantastische stichting en heb echt mijn hart aan hen verbonden. De stichting zet zich in voor het bevrijden en opvangen van minderjarige meisjes die te werk zijn gesteld in bordelen. Je moet je voorstellen, dat jonge kinderen 10 tot 20 keer per dag verkracht worden in de meest smerige hokjes van 1 bij 1,5 meter. Ook worden ze geslagen en zijn ze vaak verslaafd gemaakt aan drugs. Het is afschuwelijk en het meest mensonterende wat ik ooit heb gezien. Inmiddels heb ik twee keer een reis gemaakt naar India en Cambodja. Juist in deze landen is kinderprostitutie een groot probleem. Alleen al in India zijn er ongeveer 1,2 miljoen kinderprostituees! En dan gaat het om meisjes vanaf 4 jaar oud! Dat kun je toch bijna niet voorstellen... Toen ik jaren geleden iets over kinderprostitutie op tv zag liepen de tranen al over mijn wangen. Toen ik ambassadrice werd, moest ik het echter toch een keer met eigen ogen gaan zien en dat heb ik geweten.

Op mijn allereerste reis bezocht ik Mumbai in India. Mijn dochter Day was toen 4 jaar en het kostte me best veel moeite om haar een tijdje niet te kunnen zien. Ik ben sowieso nooit een held geweest in het ver en lang weggaan bij mijn dochter. Maar goed, ik vond dat ik dit moest doen. Ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, was de trip heel emotioneel en heftig. Ik hoorde overdag verschrikkelijke verhalen van misbruikte meisjes, het ene verhaal nog erger dan het andere. En ’s avonds, terug in het hotel, had ik een verdrietige Day aan de telefoon. Ik lag echt huilend in mijn bed. Wat verschrikkelijk wat deze kinderen meemaken! Hun ervaringen zijn bijna onverdraaglijk om aan te horen. Ik wilde het liefst naar huis, er van weglopen, mijn eigen kleine meisje in mijn armen houden en er nooit meer aan denken. Tegelijkertijd wilde ik ook in India blijven om te helpen. De drang om echt iets te kunnen betekenen was zo sterk, dat ik het liefst eigenhandig de meisjes uit een bordeel wilde trekken. Jammer genoeg werkt het niet zo. Het duurt weken, soms maanden, voordat er een reddingsactie in een bordeel gedaan kan worden. Het is zo oneerlijk wat daar gebeurd en waarom? De meisjes zijn nog zo klein, zo kwetsbaar en vaak zijn deze kinderen verkocht door een familielid of ontvoerd. Kun je je voorstellen dat je dochter van 6 wordt verkocht aan een bordeel en je haar waarschijnlijk nooit meer terugvindt...?

Als deze meisjes eenmaal bevrijd zijn doen we enorm ons best om het opgelopen trauma ‘uit het kind te halen’. Hoe moeilijk ook, ze moeten vergeten en verwerken. De opvanghuizen zijn fantastisch; zo warm en liefdevol. Door een goede begeleiding en verzorging krijgen de meisjes weer zelfvertrouwen en contact met anderen. Ook krijgen ze les in zelfverdediging, naailes of taalles. Maar ze ontvangen vooral veel liefde. Uiteindelijk moeten ze weer hoop krijgen en vertrouwen in de mensheid en het leven. Het is ongelooflijk hoe je de meisjes in een paar maanden tijd ziet opbloeien. Die lach op die gezichtjes vergeet ik nooit meer. Soms zeggen mensen wel eens tegen mij dat een meisje bevrijden in een land als India of Cambodja, een druppel op een gloeiende plaat is. Misschien is dat ook wel zo, maar als je zelf moeder bent en die meisjes in de ogen hebt gekeken, hun handje hebt vastgehouden, hun vreselijke verhaal hebt aangehoord, dan besef je pas echt, dat elk meisje dat bevrijd wordt, er weer één is. Het gaat tenslotte wel om een mensenleven. Daar doe je toch alles voor. Ik ben blij dat ik toen niet ben weggelopen voor het probleem; het zal je eigen dochter maar wezen. Ik zal me altijd met heel mijn hart inzetten voor deze stichting, ook al is het voor veel mensen een druppel op een gloeiende plaat.

Kijk ook op www.stichtingstopkindermisbruik.nl  

In 2004 kreeg Vivian Reijs (1977) haar eerste kindje ‘Day' en ontdekte zij dat er weinig stoere trendy kleding is voor zwangere vrouwen. Daarom ontwierp zij tijdens haar zwangerschap, haar eigen T-shirt lijn ‘Supermom' met leuke pakkende teksten. Voor haar eigen lijn schreef ze twee boeken ‘Supermom stijlgids' en ‘Hoe wordt jij een Supermom?'. Daarnaast is Vivian ambassadrice van de Stichting Stop Kindermisbruik. 



Samen doen, oma! (column Joke Kranenbarg)

Het is behoorlijk wennen voor Rosa, nu Olivia aan de wekelijkse oppasdag deelneemt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het meest opzag tegen het middagslaapje. Doordat Olivia de babykamer en het kleine ledikantje heeft ingenomen, moest Rosa verhuizen naar de logeerkamer met het grote bed. Dat leek me een grote stap voor zo’n klein mensje.

Luxe pony (column Irene Heim)

Samen met onze drie kinderen lopen we in Haarlem. ‘Mam, wanneer gaan we ergens lunchen? Ik heb trek,’ zegt onze dochter van vier. Als ik dit zinnetje hoor denk ik terug aan mijn eigen jeugd. Ergens lunchen deden we zelden en als we naar een pretpark gingen, namen we de krentenbollen en pakjes drinken gewoon mee in de rugzak. Uit eten deden we een keer per jaar. Op vakantie in Zuid-Duitsland gingen we naar een Beiers restaurantje nadat we eerst 80 kilometer hadden gefietst.

Ouders onder elkaar (column Britt)

Ik dacht vroeger als kind altijd dat ouders elkaar onderling steunden. In mijn ogen vormden zij één front, waar mijn grote poppenogen niets tegen konden beginnen. Helaas blijkt dit, nu dat ik zelf één van die ouders ben, niet het geval. En wat vind ik dit jammer zeg!

De Ludwigs (column Bastiaan Ragas)

Woensdag ochtend 07.44 uur, krap zes en half uur geslapen. Ontbijttafel familie Ragas, moeder, vader en 4 kinderen present. Er wordt druk geroepen, gepraat, gemorst, gegeten en gesmakt. Gelukkig kan ik redelijk goed tegen te weinig slaap maar vier kinderen die ook nog eens vier broodbakjes, fruittrommeljes en drinkbekers nodig hebben vind ik soms wat veel. “Koppen dicht ik kan jullie niet verstaan, wat wil jij op je brood Catoo? Sem blijf zitten, niet van tafel af.

Een nieuw sterretje (column Joke Kranenbarg)

Er is een nieuw sterretje aan onze roze hemel. We hebben er een kleindochter bij. Nu drie op een rij. Olivia heet ze. Dat weet ze nog niet, maar dat duurt niet lang. ik weet inmiddels dat baby’s in razend tempo leren dus ik verwacht dat ze binnen niet al te lange tijd weet dat zij Olivia is en ik oma.

'Ikke ook' (column Joke Kranenbarg)

Soms heb je het gevoel dat de tijd zo snel gaat, dat het lijkt of er een stuk tussenuit gevallen is. Sinds ik op Rosa pas, gebeurt me dat regelmatig. Ik ben er amper aan gewend dat ze kan lopen, en opeens rent en huppelt ze al. En écht, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze voor het eerst mmmmma tegen me zei omdat de o nog niet wilde komen. Nu is het al: “dag oma Bobbie, kuffel? Ikke huis papa mee.” De tijd glijdt niet voorbij, de tijd sjeest, met grote sprongen. Er is iemand die af en toe met een schaar stukjes tijd wegknipt, dat kan niet anders.

Spelenderwijs groot groeien (Erika Heinen-Lamboo GZ psycholoog)

Contact maken met je kind klinkt als iets vanzelfsprekends. In zekere zin is dat het natuurlijk ook. Wanneer je ouders wordt, is je kind voor zijn eerste levensbehoeftes vanaf het eerste moment afhankelijk van je. Om duidelijk te maken waar zijn behoeftes liggen, is er (over en weer) contact nodig.

Bom der liefde (column Irene Heim)

Op de dag dat ik dit stukje schrijf, wordt het station van Brussel gesloten. Ook alle scholen in Brussel gaan dicht. Dit alles vanuit veiligheidsoverwegingen. Een week eerder waren er in Parijs 130 slachtoffers van terreuraanslagen. En dan hebben we het nog niet over de aanslagen in Syrië, Afghanistan, Turkije en al die andere landen. Onder de slachtoffers zitten papa’s, mama’s en kinderen.

Vage Harry heeft ook 'nieuws besef'! (column Bastiaan Ragas)

Weet je wat ik het fijne vind van het hebben van kinderen? Dat je samen kan geloven in een wereld waar Sinterklaas op daken rondbanjert om elk kind een kadootje te komen brengen. Waar je verliefd kan worden op iemand uit je klas en je het spannend vindt om samen te spelen, in de tuin met een voetbal of bellenblaas. Een wereld waar alles nog een groot spannend avontuur is. Althans voor onze kinderen, dat realiseer ik me heel goed.

In zijn ei (column Irene Heim)

Het is midden zomer. Ik ben ruim 38 weken zwanger en geniet met mijn bolle buik van de zon in een strandtentje. Voor mij komen twee vrouwen zitten met een jongetje van een jaar of zeven. Hij heeft prachtig glanzend zwart haar en bruine ogen. Ogen die je niet aankijken. Hij kruipt in de hoek van de bank. Zijn aapje houdt hij dicht tegen zich aan.


Pin Point Parents | Velperweg 80 | 6824 HL Arnhem