Gezond verstand (column Bastiaan Ragas)

Ik lees graag een krant, sterker nog het liefst lees ik de hele dag kranten. Beetje nieuws uit dit of dat land en dan hopsikaidee aan de mijmer. Mijmeren, overwegen, heroverwegen en dan héél eventjes laten bezinken. Het is nu 06.35 in de ochtend en dit is eigenlijk het moment van de dag waarop dat nog een beetje behoorlijk kan. Binnen een half uur staan ‘die monsters’ weer voor je neus en dan is het ouderwets contemplatie-momentje volledig afgelopen.

De doordeweekse dagelijkse werkelijkheid is de keiharde werkelijkheid. Vanaf het moment dat ‘ze’ wakker zijn is het hier een kakafonisch circus. Aangemoedigd door mijn ongeduldige aard met ‘Jongens, opschieten’ en rustig begeleid door mijn vrouw die kleertjes pakt, broodjes smeert en fruit schilt en bakjes vult. “Mag ik de chocopasta even Papa?”. “Eerst iets gezonds en dan iets zoets lieverd”. Iedere dag dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Met de ‘regelmaat’ zit het bij ons wel goed. Op 3 van de de 5 doordeweekse dagen zitten ze allemaal op een school, creche of kinderdagverblijf. Dus als je dan rond negenen weer thuis komt is de keukentafel een prachtig stilleven van bordjes vol half afgekloven stukken brood, bruingeworden appelpartjes en kouwe bakkies thee. En gelukkig ook die half uitgelezen krant. Vol met zin en onzin.

Ik neem een slok half koude koffie en lees: “Nutella schikt met misleide moeders” (VK). De fabrikant van chocoladepasta moet een schadevergoeding betalen van $3 miljoen. Nutella heeft Amerikaanse moeders op het verkeerde been gezet. In een reclame werd gesteld dat chocoladepasta gesmeerd op volkorenbrood, in combinatie met sinaasappelsap en halfvolle melk een ‘goede combinatie vormt voor een uitgebalanceerd ontbijt’. Tja, in die combinatie is bijna alles wel een ‘beetje’ gezond. Maar om nou te zeggen dat die moeders misleid zijn. Pfff, ze zijn toch zelf ook niet gek ? Of moet er dan nu op elk artikel een bijsluiter worden meegegeven? Zoals in de gebruiksaanwijzing van een magnetron, “je moet er geen levende wezens in stoppen. Dit nadat iemand zijn natte hond heeft proberen te drogen op 900 Watt. Want; “Hoe moest ik dan weten dat zo’n hond dan ontploft?”.

Iedereen met gezond verstand weet ook dat we meer groente en fruit moeten eten, minder vlees en al zeker minder suikers en vet. Maar het is ook crisis in Amerika dus die ‘goed bedoelende en bezorgde’ moeders dachten vast een vette schadevergoeding te kunnen claimen. Helaas, het leven is voor sommige mensen een ‘aaneenschakeling van teleurstellingen’ want naast dat chocopasta niet zo héél supergezond bleek, viel ook het oordeel van de rechter wat tegen. Maximaal $20 per persoon. In totaal een paar miljoen voor de fabrikant, net genoeg om die onzinclaims niet meer te roepen. Maar die schadevergoeding was weer net te klein om een volgende hypocriete rechtzaak te willen beginnen. Dat leek me dan wel weer een kwestie van gezond verstand. Oja, even voor de zekerheid... De schikking geldt alleen in de VS. Nederlandse chocoliefhebbers kunnen dus géén claim indienen...

bas@thefamegame.nl, twitter @bastiaanragas

FOTO: NICK VAN ORMONDT  

Bastiaan Ragas (1971) is zanger, acteur, presentator en schrijver. Hij heeft 3 dochters en 1 zoon en is getrouwd met Tooske. Over zijn eigen ervaringen als vader verscheen in 2011 het herkenbare boek Maar je krijgt er wel heel veel voor terug. Momenteel is Bastiaan door heel het land te zien in de theatershow Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt.

www.help-ikhebmijnvrouwzwangergemaakt.nl 



Op de foto (column Joke Kranenbarg)

Even naar de supermarkt. Even gauw een pak melk halen. Mare achterop de fi ets; samen een frisse neus halen en een klein boodschapje. “Ben zo terug,” roep ik naar opa, die met Rosa van vier maanden achterblijft. De supermarkt is nog geen kilometer van ons huis vandaan. Hoe lang kan zoiets duren?

Met een beetje hulp van Pippi (column Irene Heim)

“Uw kind zal nooit kunnen lezen. De ontwikkelingsachterstand is te groot. Verwacht niet dat uw zoon ooit zal praten, hij heeft een ernstige vorm van autisme. Uw kind heeft het Syndroom van Down. Verwacht niet te veel want dat is alleen maar frustrerend voor uzelf en voor uw kind. Uw kind zal hoogstens kunnen werken in een beschutte werkplaats.”

Doe eens gek, word gelukkig! (column Bastiaan Ragas)

Leuk al die onderzoekjes. Niet op kinderen, daar wordt ik wel wat kriegel van. Alle Cito’s, Nio’s en curve’s die ik de afgelopen jaren voorbij heb zie komen... Soms begeleid door een kromme zin als “Nou, uw kind gaat goed op het vlak van zelfstandigheid en werken maar met cognitieve associaties heeft hij/zij nog wel een beetje moeite.” Nee, dat soort pedagogisch gegogel vind ik niet zo wat. Kinderen worden op school vooral bekeken en gewogen of ze genoeg van taal en rekenen begrijpen.

Ik heeft een zusje (column van 'oma')

En opeens was ze er…de kleine Rosa. Nou ja, opeens… we wisten allemaal al een half jaar dat ze zou komen, maar voor Mare was het toch opeens. Natuurlijk had ze de buik van mama zien groeien. En dat er een baby in zat, wist ze ook. Ze had vaak genoeg gevoeld en geluisterd.

Herinneringen... (column Bastiaan Ragas)

Ik ben een romanticus, denk ik... Ik maak verhaaltjes... Mijn eerste echte zoen, mijn eerste examendag en mijn eerste blowtje waar ik blauw van aanliep... In mijn hoofd zijn het herinneringen met een kop en een staart.

Een tikkende klok...column Irene Heim

Tafels en stoeltjes worden apart van elkaar gezet. Iedereen moet stil zijn. Het digibord staat aan. Op het bord staan de opdrachten met daarnaast een grote tikkende klok. Een klok die aangeeft hoe lang de tijd je hebt voor elke opdracht. Het is weer tijd voor de toetsen. Een vast en verplicht onderdeel van de basisschool waarin de vorderingen van de leerlingen op systematische wijze worden bekeken.

Column uit de praktijk: Irene Heim

In mijn praktijk kom ik kinderen uit alle lagen van de bevolking tegen. Kinderen van ouders die financieel moeten knokken maar ook kinderen die in een kast van een huis wonen. Kinderen die door vader met een Porsche van school worden gehaald. Kinderen die als ze jarig zijn geen Playmobil koets krijgen maar het gehele Playmobil kasteel met alles erop en eraan. Kinderen waarvan je misschien zou verwachten dat ze gelukkig zijn omdat ze alles krijgen wat hun hartje begeert. Maar, schijn bedriegt.

Headache money (column Bastiaan Ragas)

Soms hoor ik mensen zeggen ‘Kinderen hebben zo’n lekker vrij en zorgeloos leven’. Ik denk dat ik me, voordat we kinderen kregen, nooit heb gerealiseerd hoe belangrijk een goede oppas is. Hoe je huwelijksgeluk afhankelijk kan zijn van de beschikbaarheid van een zestienjarig meisje. Je carrièremogelijkheden worden bepaald door een oppas oma. En het wél of niet doorzakken met je beste vriend die in een huwelijkscrisis zit wordt bepaald door het wel en niet succesvol onderhandelen met je 70-jarige ouders.

Oma Bobbie & oma Hatsjoe (column Joke Kranenbarg)

Het is feest op het kinderdagverblijf. Vandaag is het opa- en omadag. Mare boft, haar beide oma’s zijn aanwezig. De opa’s hebben het af laten weten. Ze zijn vorig jaar ook al geweest en weten precies hoe alles in elkaar steekt: de hoogte van de bedjes, de houtsoort van de speeltoestellen en het wel of niet functioneren van de klimaatbeheersing. Een tweede keer is dan niet nodig, toch? Oma’s kijken anders.

Het kind achter het masker (column Irene Heim)

In mijn praktijk kom ik ze tegen. Kinderen die vaak boos zijn, stelen, liegen of een fles limonadesiroop over het tapijt laten leeglopen. Kinderen die uit huis worden geplaatst omdat ze onhandelbaar zouden zijn omdat ze agressief gedrag vertonen en een gevaar zijn voor zichzelf of anderen. Kinderen die in de malle molen van de hulpverlening terecht zijn gekomen en in een jaar tijd wel tien verschillende hulpverleners hebben gezien.


Pin Point Parents | Archangelkade 47 | 1013 BE Amsterdam