Gezond verstand (column Bastiaan Ragas)

Ik lees graag een krant, sterker nog het liefst lees ik de hele dag kranten. Beetje nieuws uit dit of dat land en dan hopsikaidee aan de mijmer. Mijmeren, overwegen, heroverwegen en dan héél eventjes laten bezinken. Het is nu 06.35 in de ochtend en dit is eigenlijk het moment van de dag waarop dat nog een beetje behoorlijk kan. Binnen een half uur staan ‘die monsters’ weer voor je neus en dan is het ouderwets contemplatie-momentje volledig afgelopen.

De doordeweekse dagelijkse werkelijkheid is de keiharde werkelijkheid. Vanaf het moment dat ‘ze’ wakker zijn is het hier een kakafonisch circus. Aangemoedigd door mijn ongeduldige aard met ‘Jongens, opschieten’ en rustig begeleid door mijn vrouw die kleertjes pakt, broodjes smeert en fruit schilt en bakjes vult. “Mag ik de chocopasta even Papa?”. “Eerst iets gezonds en dan iets zoets lieverd”. Iedere dag dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Met de ‘regelmaat’ zit het bij ons wel goed. Op 3 van de de 5 doordeweekse dagen zitten ze allemaal op een school, creche of kinderdagverblijf. Dus als je dan rond negenen weer thuis komt is de keukentafel een prachtig stilleven van bordjes vol half afgekloven stukken brood, bruingeworden appelpartjes en kouwe bakkies thee. En gelukkig ook die half uitgelezen krant. Vol met zin en onzin.

Ik neem een slok half koude koffie en lees: “Nutella schikt met misleide moeders” (VK). De fabrikant van chocoladepasta moet een schadevergoeding betalen van $3 miljoen. Nutella heeft Amerikaanse moeders op het verkeerde been gezet. In een reclame werd gesteld dat chocoladepasta gesmeerd op volkorenbrood, in combinatie met sinaasappelsap en halfvolle melk een ‘goede combinatie vormt voor een uitgebalanceerd ontbijt’. Tja, in die combinatie is bijna alles wel een ‘beetje’ gezond. Maar om nou te zeggen dat die moeders misleid zijn. Pfff, ze zijn toch zelf ook niet gek ? Of moet er dan nu op elk artikel een bijsluiter worden meegegeven? Zoals in de gebruiksaanwijzing van een magnetron, “je moet er geen levende wezens in stoppen. Dit nadat iemand zijn natte hond heeft proberen te drogen op 900 Watt. Want; “Hoe moest ik dan weten dat zo’n hond dan ontploft?”.

Iedereen met gezond verstand weet ook dat we meer groente en fruit moeten eten, minder vlees en al zeker minder suikers en vet. Maar het is ook crisis in Amerika dus die ‘goed bedoelende en bezorgde’ moeders dachten vast een vette schadevergoeding te kunnen claimen. Helaas, het leven is voor sommige mensen een ‘aaneenschakeling van teleurstellingen’ want naast dat chocopasta niet zo héél supergezond bleek, viel ook het oordeel van de rechter wat tegen. Maximaal $20 per persoon. In totaal een paar miljoen voor de fabrikant, net genoeg om die onzinclaims niet meer te roepen. Maar die schadevergoeding was weer net te klein om een volgende hypocriete rechtzaak te willen beginnen. Dat leek me dan wel weer een kwestie van gezond verstand. Oja, even voor de zekerheid... De schikking geldt alleen in de VS. Nederlandse chocoliefhebbers kunnen dus géén claim indienen...

bas@thefamegame.nl, twitter @bastiaanragas

FOTO: NICK VAN ORMONDT  

Bastiaan Ragas (1971) is zanger, acteur, presentator en schrijver. Hij heeft 3 dochters en 1 zoon en is getrouwd met Tooske. Over zijn eigen ervaringen als vader verscheen in 2011 het herkenbare boek Maar je krijgt er wel heel veel voor terug. Momenteel is Bastiaan door heel het land te zien in de theatershow Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt.

www.help-ikhebmijnvrouwzwangergemaakt.nl 



Luxe pony (column Irene Heim)

Samen met onze drie kinderen lopen we in Haarlem. ‘Mam, wanneer gaan we ergens lunchen? Ik heb trek,’ zegt onze dochter van vier. Als ik dit zinnetje hoor denk ik terug aan mijn eigen jeugd. Ergens lunchen deden we zelden en als we naar een pretpark gingen, namen we de krentenbollen en pakjes drinken gewoon mee in de rugzak. Uit eten deden we een keer per jaar. Op vakantie in Zuid-Duitsland gingen we naar een Beiers restaurantje nadat we eerst 80 kilometer hadden gefietst.

Ouders onder elkaar (column Britt)

Ik dacht vroeger als kind altijd dat ouders elkaar onderling steunden. In mijn ogen vormden zij één front, waar mijn grote poppenogen niets tegen konden beginnen. Helaas blijkt dit, nu dat ik zelf één van die ouders ben, niet het geval. En wat vind ik dit jammer zeg!

De Ludwigs (column Bastiaan Ragas)

Woensdag ochtend 07.44 uur, krap zes en half uur geslapen. Ontbijttafel familie Ragas, moeder, vader en 4 kinderen present. Er wordt druk geroepen, gepraat, gemorst, gegeten en gesmakt. Gelukkig kan ik redelijk goed tegen te weinig slaap maar vier kinderen die ook nog eens vier broodbakjes, fruittrommeljes en drinkbekers nodig hebben vind ik soms wat veel. “Koppen dicht ik kan jullie niet verstaan, wat wil jij op je brood Catoo? Sem blijf zitten, niet van tafel af.

Een nieuw sterretje (column Joke Kranenbarg)

Er is een nieuw sterretje aan onze roze hemel. We hebben er een kleindochter bij. Nu drie op een rij. Olivia heet ze. Dat weet ze nog niet, maar dat duurt niet lang. ik weet inmiddels dat baby’s in razend tempo leren dus ik verwacht dat ze binnen niet al te lange tijd weet dat zij Olivia is en ik oma.

'Ikke ook' (column Joke Kranenbarg)

Soms heb je het gevoel dat de tijd zo snel gaat, dat het lijkt of er een stuk tussenuit gevallen is. Sinds ik op Rosa pas, gebeurt me dat regelmatig. Ik ben er amper aan gewend dat ze kan lopen, en opeens rent en huppelt ze al. En écht, het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze voor het eerst mmmmma tegen me zei omdat de o nog niet wilde komen. Nu is het al: “dag oma Bobbie, kuffel? Ikke huis papa mee.” De tijd glijdt niet voorbij, de tijd sjeest, met grote sprongen. Er is iemand die af en toe met een schaar stukjes tijd wegknipt, dat kan niet anders.

Spelenderwijs groot groeien (Erika Heinen-Lamboo GZ psycholoog)

Contact maken met je kind klinkt als iets vanzelfsprekends. In zekere zin is dat het natuurlijk ook. Wanneer je ouders wordt, is je kind voor zijn eerste levensbehoeftes vanaf het eerste moment afhankelijk van je. Om duidelijk te maken waar zijn behoeftes liggen, is er (over en weer) contact nodig.

Bom der liefde (column Irene Heim)

Op de dag dat ik dit stukje schrijf, wordt het station van Brussel gesloten. Ook alle scholen in Brussel gaan dicht. Dit alles vanuit veiligheidsoverwegingen. Een week eerder waren er in Parijs 130 slachtoffers van terreuraanslagen. En dan hebben we het nog niet over de aanslagen in Syrië, Afghanistan, Turkije en al die andere landen. Onder de slachtoffers zitten papa’s, mama’s en kinderen.

Vage Harry heeft ook 'nieuws besef'! (column Bastiaan Ragas)

Weet je wat ik het fijne vind van het hebben van kinderen? Dat je samen kan geloven in een wereld waar Sinterklaas op daken rondbanjert om elk kind een kadootje te komen brengen. Waar je verliefd kan worden op iemand uit je klas en je het spannend vindt om samen te spelen, in de tuin met een voetbal of bellenblaas. Een wereld waar alles nog een groot spannend avontuur is. Althans voor onze kinderen, dat realiseer ik me heel goed.

In zijn ei (column Irene Heim)

Het is midden zomer. Ik ben ruim 38 weken zwanger en geniet met mijn bolle buik van de zon in een strandtentje. Voor mij komen twee vrouwen zitten met een jongetje van een jaar of zeven. Hij heeft prachtig glanzend zwart haar en bruine ogen. Ogen die je niet aankijken. Hij kruipt in de hoek van de bank. Zijn aapje houdt hij dicht tegen zich aan.

Met de trein (column Joke Kranenbarg)

Als afscheid van het zomerseizoen, gaan we nog één keer met de meisjes op pad. We kiezen voor een ritje met de trein, naar een dorp in de buurt. Daar gaan we dan iets drinken met een stukje taart erbij, en vervolgens weer terug met de trein.


Pin Point Parents | Velperweg 80 | 6824 HL Arnhem