Nog maar 5 (column van Irene Heim)

Je bent nog maar vijf. Net zo oud als mijn oudste dochter. Maar er zijn verschillen.

In plaats van vrolijk thuis te komen van een drukke schooldag, heb jij de wens om weer naar school te gaan. In plaats van bij vriendjes en vriendinnetjes te spelen, spreek jij ze hooguit over de telefoon, als je de energie al hebt. In plaats van je te verheugen op een dag met patat met appelmoes, zijn je ouders blij als je iets binnenhoudt. En dan is een broodje en een plakje ontbijtkoek verspreid over twee dagen al een hele prestatie. In plaats van te huilen als je gevallen bent, geef jij geen kick als ze voor de zoveelste keer een naald in je prikken. Het grote verschil is een ziekte waar jij tegen aan het vechten bent. De ziekte die leukemie heet.

Als je ouders mij vertellen over jou en het proces wat je nu doormaakt, valt meteen je kracht en zelfstandigheid op. Zelf je pillen willen innemen. Duidelijk kunnen maken wat je absoluut wel en niet wilt. De humor die je hebt om dokters in het ootje te nemen. Je wijsheid. Want hoe stoer is het om in het uurtje dat je in de klas bent, te vertellen over je ziekte. Te vertellen over je bloedfabriek die ziek is.

Over een paar weken zie je ik je voor het eerst. Je bent dan als het goed is uit het ziekenhuis ontslagen. Je geeft zelf aan dat je wilt kletsen over al die dingen die ook heel lastig en vervelend zijn. Balen dat je niet naar school mag, je haren die je verliest, de pijn die je voelt en de soms stomme dokters die altijd weer wat van je willen.

We gaan kletsen, maar zeker ook spelen. Want middels spel kun je mij nog meer laten weten wat er in je omgaat. Nog zeker twee jaar zal je in het proces van ziekenhuisbezoeken zitten. Samen gaan we kijken hoe je de komende periode nog sterker kan worden dan je al bent. Ik ga je helpen om je levenskwaliteit zo optimaal mogelijk te maken zodat je je naast patiënt ook gewoon dat jongetje van 5 kunt voelen. Dat jongetje van 5 dat ook gek is op spelletjes spelen, dollen met zijn vader en ravotten met zijn vriendjes op het strand. Ik heb nu al zin om je te ontmoeten!



Je kinderen doen wat jij doet!

n dat gaat veel verder dan alleen netjes praten en met bestek eten Natuurlijk weet je dat je een voorbeeld bent als moeder. En je weet ook dat die belangrijk is omdat jij een rolmodel bent voor je kinderen.

Van ‘straks wordt het beter ’ naar… ‘het is al goed’!

Vaak hoor ik moeders, die te maken hebben met een uitdagend kind, zeggen… als ze straks naar school gaat komt het goed, of als de tandjes eenmaal door zijn zal ze wel weer doorslapen, of als hij meer woorden kent zal hij wel minder gefrustreerd zijn, of eenmaal die verjaardag voorbij dan komt er weer rust…

Het Sinterklaasfeest is vooral leuk als….

Wat vind ik eigenlijk van Sinterklaas? Ik weet het niet zo goed … ik zie kinderen genieten van deze Sinterklaastijd dus dat is goed, maar er is meer… Ik zie ook stress bij kinderen en stress bij ouders (lees: meestal moeders) om alles in goede banen te leiden. Kadootjes op tijd in huis, wel/geen Sint laten komen, omgaan met Sint-twijfels van de kinderen, omgaan met alle vragen en soms ook de angst bij kinderen, surprises maken voor school, sport en thuis enz enz

Moeders hebben ballen!

En veel ook! En ze houden ze allemaal in de lucht.. meestal. Nou ja, dat willen ze graag! Ze willen ze graag allemaal in de lucht houden. Zo organiseren ze het hele gezin (gemiddeld hebben werkende moeders >70% van de gezinstaken in handen), weten ze precies wie wanneer moet sporten, een partijtje heeft of er huiswerk gemaakt moet worden. Ook organiseert ze de verjaardagen, is ze leesmoeder op school en heeft ze die leuke, maar ook drukke baan.

'Wie de schoen past' (Column Joke Kranenbarg)

“Hoor je mijn schoenen, oma? Ik heb hakken!” Mare (5 jaar) loopt buiten naast me en kijkt me trots aan. Ja, ik hoor ze, de hakken. We blijven even staan om ze te bewonderen. “Ik wou eigenlijk hoge,” verontschuldigt ze zich. Kennelijk valt de hoogte van de hak haar, nu ze het goed bekijkt, dan toch een beetje tegen. “Dat mocht niet van mama. Maar je hóórt ze wel, hè?”

'Boys will be boys' (Column Bastiaan Ragas)

De zomervakantie is voorbij, de kinderen gaan weer terug naar school. Ook ik moet weer aan de slag en wil eigenlijk liever thuis blijven...

De marionet (Column Irene Heim)

Controle leren loslaten is een hulpvraag van veel kinderen, papa’s en mama’s in mijn praktijk. De drang naar controle ontstaat vaak wanneer er een of meerdere situaties zijn geweest waar men de controle niet op had. Je kunt bijvoorbeeld denken aan een autoritaire moeder die voor jou besliste wat je moest doen of een ziekte die op een negatieve manier je leven beïnvloedde. Maar ook een situatie van gepest worden of het verliezen van iemand die je dierbaar is, kan zorgen voor een gevoel van machteloosheid waardoor die drang naar controle kan ontstaan.

Klussen met papa

Drie jaar geleden kochten wij ons eerste huis. Een leuke halfvrijstaande woning lekker in de stad. Ideaal voor ons tweetjes, van een kinderwens was niet echt sprake. Totdat we een paar maanden verder waren en het opeens heel hard begon te kriebelen.

“Amanda als mama”; Op pad met nukkige peuter

Samen met dochter van net 3 jaar ging ik, met het vliegtuig, naar mijn beste vriendin en haar 2 kinderen in Zurich. En dat was een hele belevenis!

Wij zijn de beste multitaskers! Wees er maar trots op!

Amanda van Stam, eigenaresse van Succesmoeders, laat haar licht schijnen op multitasken, switchtasken en monotasken.


Pin Point Parents | Velperweg 80 | 6824 HL Arnhem