Rekels in de winter...

Een tijdje geleden hoorde ik op het voetbalveld een vader zeggen dat hij mijn vrouw een echte ‘MILF’ vond. Ik vatte het op als een compliment, maar eigenlijk wist ik niet precies wat hij bedoelde. MILF... het klonk een beetje als een soort engel. Nu vond ik dit een vreemde typering voor mijn allerliefste; want ze is heel veel goeds, maar zeker geen engeltje. Thuisgekomen braakte Google bij het woord MILF meteen 410.000.000 resultaten uit. Van Wikipedia, één van de eerste hits, werd ik niet veel wijzer. Volgens deze online encyclopedie werd mijn vrouw betiteld als iemand van het Moro Islamic Liberation Front. Een islamitische afscheidingsbeweging in de Filipijnen zo bleek. Tja, je kunt het natuurlijk altijd mis hebben, maar dat leek me toch onwaarschijnlijk. De andere 409.999.999 pagina’s gaven gelukkig meteen duidelijkheid. Mijn vrouw is een Mother I'd Like to Fuck. Ik wist eigenlijk niet wat ik er van moest denken. Dat een andere man dat zo durft te zeggen tegen mij... vreemd eigenlijk. Nu klopt de letterlijke vertaling wel als ik het op mezelf betrek en ik besloot het maar als een compliment op te vatten. Niet iedere vader is blijkbaar gezegend met een vrouw die nog het aangluren waard is, om maar in termen van Johan Derksen te spreken. Dat voorval is nu zo’n 2 jaar geleden en dat MILF-woord is me al die tijd blijven intrigeren. Het is vast door een man verzonnen en waarom bestaat de term überhaupt? Blijkbaar is het in moederland zeer zeldzaam een vrouw te zijn waarvan de mannetjes op het schoolplein denken ‘jammie’. Daarom in deze Rekels een aanstekelijk artikel over dit onderwerp. Niks vrouwonvriendelijks aan. Wist u bijvoorbeeld dat radio 538 onder BN-ers jaarlijks de MILF van het jaar verkiest? En dat Doutzen Kroes de winnares van 2011 is? Toch niet echt een sloerie. Eerder de ideale schoondochter en hét voorbeeld van een beauty met brains. En waarom zou ze niet trots zijn? Ik zou het wel weten! Een paar smoezende moeders op het schoolplein die mij kwalificeren als een FILF. Een Father... u begrijpt het. Geloof mij: wij vaders zouden apetrots het schoolplein aflopen. Want wanneer beleven we dit soort egostrelerij nu nog? Wij worden nooit nagefloten door leuke caissières, zoals bouwvakkers dit wel bij jullie doen. Want we zijn toch meer dan zorgende en zwoegende papa’s?

Frank, frank@pinpointparents.nl

Wiebelbenen

De deur van de wachtruimte in het consultatiebureau wordt met een klap opengegooid. Het is Jorik. Jorik is bijna vier jaar en komt met zijn moeder en babyzusje Iris naar het bureau. Vandaag is zijn laatste afspraak. Binnenkort gaat hij naar school. Terwijl zijn moeder de kleine Iris uitkleedt, trekt Jorik zijn schoenen en sokken alvast uit. Op zijn blote voeten trippelt hij de wachtruimte door. Er is verder niemand. Geen andere kinderen, geen speelgoed op de grond.

Groupies van zeven

Ik ben niet echt een vaak geziene gast op premières. Het hoort soms wel een beetje bij mijn werk, maar ik ben er gewoon niet zo dol op om in mijn galajurk naar een film te kijken, met allemaal mensen die ik niet echt goed ken. Terwijl ik de volgende dag lekker met mijn vriendinnen in mijn spijkerbroekje kan gaan. Day daarentegen vindt het een feestje. Dus zodra er zich een kinderfilm- of theaterpremière aandient, ga ik toch overstag. Zo ook toen afgelopen week de uitnodiging van de filmpremière van De Sprookjesboom op de mat viel.

Een kind of een Porsche...

Vorige week was ik bij een bijeenkomst van het Centrum voor Jeugd en Gezin in Den Haag. Ik weet niet of u het fenomeen CJG kent, maar in bijna alle gemeentes zijn ze de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond geschoten. Alle zorg wordt dan vanuit één gebouw en organisatie geleverd. Dat is niet alleen handig maar waarschijnlijk ook een stuk goedkoper. Want het zijn financieel barre tijden voor de overheid. Ook hoor je om je heen steeds meer gezinnen klagen dat ze nauwelijks de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Ook degenen die best goed verdienen. Alles wordt duurder en het is verdomd lastig je huishoudboekje hier op aan te passen.

Met wegen en meten

Het gaat mij natuurlijk niet aan, maar staat u vaak op de weegschaal? Ik wel. Minstens 1 x per dag. Ik ken zelfs iemand die na elk wc-bezoek even controleert of er nog schokkende c.q. verheugende veranderingen zijn. We groeien op met wegen en meten. Al vanaf het moment dat we op de wereld komen, worden we ‘aan de haak gehangen’.

Ha, leuk dat je me leest

Ik ben Bas en ik schrijf vanaf hier mijn eerste column in Rekels. Volgens mijn moeder moet ik juist wat minder gaan werken en niet meer. Maar ik heb haar uitgelegd dat ik schrijf voor mijn plezier. Ik heb niet gevraagd aan de hoofdredacteur waarom hij mij gevraagd heeft. Het antwoord is zeer waarschijnlijk omdat ik een bekende kop heb, vier kinderen en niet bang ben om mij kwetsbaar op te stellen.

Kleine meisjes worden groot (Vivian Reijs)

Dat is lang geleden dat ik zo achter mijn computertje heb gezeten om te schrijven aan een column. Mijn eerste column voor het blad Rekels is bij deze een feit. Aangezien het schrijven van mijn boekjes (Supermom stijlgids en hoe word jij een supermom??) alweer een tijd geleden is, moest ik er echt even over nadenken toen het blad Rekels me vroeg om hun nieuwe columniste te worden. Kon ik het nog wel?? Heb ik genoeg inspiratie??

Column: Een pot nat!

Meer dan negentig procent van de ouders komt met de baby of peuter naar het consultatiebureau. In de wachtruimte is het dan soms ook een bonte verzameling van opvoeders: van tienerjong tot veertiger; van timide en verlegen tot brutaal en zéér aanwezig; van onverschillig slonzig tot bijna adellijk chique en van modellenslank tot hebben-we-wel-een-stoel-die-dat-kandragen? Daarnaast is er natuurlijk het verschil in kleur, van sluik of kroezig haar en van gladde of pokdalige huid.

Column: Terugverlangen naar de zomervakantie?

Als u dit stukje leest, ligt de zomervakantie al weer mijlenver achter ons. De verkregen getinte huidskleur is al lang verdwenen in het doucheputje en we zijn weer net zo gestrest bezig als altijd. In augustus, toen ik net terug was van vakantie, hoorde ik op de radio een ‘deskundige’, die tips had om “Het Vakantiegevoel” langer vast te houden. Nu weet ik niet meer precies welke tips dit waren (niet douchen?), maar het vertellen over de zomervakantie middenin de herfst kan in ieder geval nooit kwaad... toch?

Zwemles

Het was er uit. Het onvermijdelijke ging gebeuren. Joeki wilde leren zwemmen. Ik werd onderdeel van beelden waar ik altijd besmuikt om had moeten gelachen. Die misnoegde parade van buurmannen die zich, jaar in jaar uit, wekelijks met zoon of dochter om 06.30 uur naar hun auto mopperden, met onder hun oksel een tijdschrift of weekendbijlage.

Roze of Blauw (column uit het consultatiebureau)

Sem is net met zijn babybroertje bij de dokter van het consultatiebureau geweest. Hij speelt aan de speeltafel terwijl zijn moeder op één van de aankleedkussens zijn kleine broertje aankleedt. Sem gaat thee zetten. “Mam, wil jij ook een bakkie thee?” roept hij tijdens het gieten.