Weeën met appeltaart

Ze bleek onverwachts zwanger, onze huisvriendin Nicky. “Gefeliciteerd”, riep ik, terwijl ze zelf nog een beetje in paniek was. Per slot van rekening was ze geen 25 meer, en ooit wilde ze moeder worden, dus waarom zou ze het avontuur dan nu niet aangaan? De zwangerschap verliep voorspoedig. En omdat Nicky het min of meer alleen zou doen, kwam ze bij ons bevallen. Thuis. Dat wilde ze graag. Ik zou haar bijstaan. Niet als verloskundige maar als vriendin. Een paar weken voor de uitgerekende datum trok ze gezellig bij ons in. Allemaal waren we in spannende afwachting van het grote moment. Alles was klaar: er lagen soepjes en druivensuikers in het keukenkastje, kleertjes in de commode en twee kilo goudrenetten en roomboter in de koelkast – voor de appeltaart die we zouden bakken tijdens de weeën.
Ons geduld werd op de proef gesteld. Na de uitgerekende datum leken de dagen steeds langer te duren. Toch was het alsof Nicky er zelf nog niet klaar voor was. Ze had nog van alles te regelen.
Toen ze een week over tijd was, leek de regelzucht voorbij. Met het hoofdje van de baby, leek ook Nicky in te dalen. Er kwam rust over haar. De verloskundige kwam de vliezen loswoelen in de hoop dat dat het laatste zetje zou zijn dat ze nodig had.
Aan het eind van de dag kwamen er zowaar wat krampen. “Zou dit het zijn”, vroeg Nicky me hoopvol. “Als het doorzet wel”, zei ik nuchter. “Maar het kan ook nog weer afzakken.”
Nicky keek beteuterd. Ik zag haar van tijd tot tijd een kramp verbijten. Dat leek de goede kant op te gaan. Nu was het zaak om navelstaren te voorkomen. Tijd voor de taart. Samen zaten we appels te schillen aan de keukentafel. Tijdens het kneden van het deeg wipte Nicky geregeld van het ene been op het andere. Toen de taart de oven in ging, ging ze puffend de trap op. En toen de keukenwekker ging en het hele huis naar appeltaart geurde, loeide Nicky op volle kracht de krampen weg. De weeën waren niet te houden. Twee centimeter had ze om half twaalf ’s avonds. Twee pas? Bij zóveel weeënkracht? Het viel haar lelijk tegen. Hoe moest dat nu verder?
Ons brede Philip Starckbad bood verlichting – het leek gemaakt om te bevallen. “Zal ik een bed voor je klaarmaken?”, vroeg ik de verloskundige. “Dan kun jij wat slapen, het zal nog wel even duren.” Maar nog voordat ik de schone lakens op het bed had, kreeg Nicky persdrang. Ze wilde het bad niet meer uit.
En zo werd om half twee die nacht James geboren. Ontspannen dobberde hij met grote, open ogen in het warme water, nog geen twee uur nadat de verloskundige twee centimeter ontsluiting had geconstateerd. En dat bij een eerste kind. Nicky was trots en blij. Voor haar was het niet meer dan logisch dat ze thuis was bevallen. Haar moeder had dat gedaan, en haar oma. Het bevaltalent zat haar in de genen. Haar zwangere vriendinnen wilden ook wel – maar durfden het niet aan. Ze waren angstig geworden door alle verontrustende verhalen in de media. Was bevallen nog wel veilig? En was het te doen om zonder pijnstilling te baren? Waren ze zelf niet ongerust, dan was hu man het wel. Ik begrijp dat wel. Door alle tegenstrijdige en verontrustende berichten, weet je niet meer wat je moet geloven. Dan steekt de angst de kop op. De ongerustheid. Maar angst en ongerustheid zijn niet bevorderlijk voor de bevalling. In een poging om de ongerustheid weg te nemen heb ik Joris van der Post, hoogleraar verloskunde in het AMC in Amsterdam, gevraagd of hij samen met mij een zwangerschapsboek wilde schrijven. Zodat vrouwen betrouwbare informatie krijgen van een verloskundige én een gynaecoloog. Het boek is er. In De grote geboortegids vind je alle nieuwste wetenschappelijke inzichten vertaald naar je eigen situatie. We reiken je handvatten aan om zelf de gezondheid van je kind te bevorderen, maar ook om complicaties te herkennen als die zich voordoen. Zo hebben we in het boek een trappelkaart opgenomen, waardoor je precies weet of je baby die dag voldoende heeft bewogen. Dat geeft rust, want als je een halfuurtje op het juiste moment de schopjes telt, hoef je er de rest van de dag niet meer bij stil te staan. Bekende en minder bekende Nederlanders vertellen in het boek hun bevallingsverhaal en geven je hun beste tips. Met de informatie uit het boek kun je vol vertrouwen zwanger zijn en bewust bevallen. Zonder onnodige zorgen.

Mariël Croon is verloskundige en wetenschapsjournalist.

ISBN 978 90 72219 69 5
Uitgeverij Thoeris
Prijs € 9,90

Bestellen? Ga naar ons boekenkatern!!